MeeNeemMening

Uw baken in dit tijdperk van weemoed. Verkrijgbaar in verschillende porties. Open 24-7. Geen levering aan huis.

1 jaar

Mijn lieve, prachtige dochter
Je bent nu 1 jaar oud
Hip hip

Alles wat ik wou
En heel lang moeten wachten
Dat kunnen velen best begrijpen

Maar een kind is nooit eenvoudig
Zeker niet in deze tijden

Niet enkel het wenen, de pipi, de kaka
Dat valt er wel nog bij te nemen
Maar wie had ooit kunnen verwachten

De druk om je een mooi leven te geven
De vraag waar jij naartoe zal gaan
En — vooral — hoe je mij zo vaak aan mijzelf doet denken

Met al mijn gebreken
Mijn koppigheid, ja
Mijn nieuwsgierigheid, ook, mijn intellect

Hoe ik nu terugdenk hoe ik het als “volwassen” mens anders zou doen
Hoe het nu niet makkelijk is
Vermoeider, minder uitgeslapen

Mijn lieve kind, wat ben ik trots op je
Groei maar niet te snel

Ik wil je klaarmaken voor de wereld
Doe het beter dan ik heb gedaan
Maar heb op het einde nog een beetje liefde voor mij

Want ik ben niet vaak perfect
En zeker niet ideaal
Maar jij blijft mijn vriendin, voor altijd


Mijn lieve schat, ik moet je zo veel cultuur, kennis, scepticisme, boeken, kennis aanleren. Moet? Of wil? Ik wil je vooral niet onder druk zetten. Maar ik wil dat je alles kan zijn dat je wil zijn. Fuck, vader zijn is niet simpel.

Maar vooral, geniet van een van de weinige verjaardagen die je zelf nog niet beseft. Ik ben zo trots op je.

De Troostelozen

De Troostelozen – Kazuo Ishiguro. Dat staat nu al denk ik meer dan 10 jaar lang onder mijn “concepten”.

Merk ik nu.

Ik had bijna gehoopt dat er al tekst stond — of op zijn minst een paar zinnen, maar helaas. Tja. Ik herinner mij wel vaag dat ik dat wel eens “snel ging doen.”

(Ik bedoel hier dus een recensie-slash-verslag schrijven zoals ik toendertijd met veel boeken deed.)

Gaat dat bij u ook zo? Of ploft u zich eenmaal thuisgekomen neer in de zetel? De tv aan en een zak chips open. Halflege of volle naargelang hoe de laatste meeting ging op het keukenaanrecht. (Of een kookeiland als het even mag.) De doos van HelloFresh nog op de grond. Goed gewerkt vandaag.

Dansaertvlamingen en zo. Ik heb gehoord dat dit een heel ding is momenteel. Maar goed, niet te veel afdwalen.

Ik ga toch eens de tijd moeten vinden om weer te doen wat ik leuk vind. En boeken (her)lezen hoort daar ook bij. Domme samenvattingen schrijven voor mezelf 10 jaar later ook. Want 10 jaar later blijk — zie je wel, toch op 1 vlak vooruitziend.

Vroeger was dat een kwestie van niet willen (of veel andere dingen). Nu is dat een kwestie van geen tijd.

Maar ergens zou ik het wel moeten doen. En misschien wat meer foert zeggen tegen andere zaken. Misschien dat ik er mezelf 10 jaar later ook weer dankbaar om ben?

en.subtitles (deel 11)

: gangaji_silence

When we choose silence,
we choose to give up the reasons not to love,

which are the reasons for going to war, or continuing war,
or separating, or being a victim, or being right.

In a moment of silence,
in a moment of no thought, no mind,

we choose to give those up.
This is what my teacher invited me to.

Just choose silence. Don’t even choose love.
Choose silence, and love is apparent.

If we choose love we already have an idea
of what love is.

But if you choose silence, that is the end of ideas.
You are willing to have no idea,

to see what is present when there is no idea,
past, present, future.

No idea of love, no idea of truth, no idea of you,
no idea of me. Love is apparent.

— Gangaji, 2009

Uit: The Witness.

Persona

Om aan onderstaande wat toe te voegen.

Persona 4 Golden is uit voor pc. Veel van gehoord, nooit de kans gehad. Gekke Japanners en het zal wel weer en zo.

Final Fantasy? Magische rotzooi. Dragon Quest? Prul voor kinderen. Maar een jaar geleden toch zeer onder de indruk van Yakuza 0. En nu dus van Persona 4. Tjonge als ik de tijd zou hebben zou ik minstens 2 pagina’s volschrijven. Mijn arme nostalgische PS2-graphics-gewende hart…

Surrounding yourself with high walls makes things simple, but simplicity isn’t always a virtue.

Being with people like that helps me from losing sight of who I am. You know, so I a can face myself.

I ben zot van “coming of age” verhalen. Of het nu Boyhood is, My Neighbor Totoro of Persona 4, het is keer op keer opnieuw als een speer recht naar mijn ziel.

En nochtans, ondertussen zou ik kunnen zeggen dat ik omringt ben met alles waar ik ooit om wenste en hoopte. En nog nooit zo depressief geweest. Heeft er iemand ooit gesmeekt om terug te keren naar een periode van eenzaamheid, om daar dan de tijd te vullen met surrogaat verhaaltjes, films, games om toch maar het gevoel te hebben met iemand te zijn? Meta tot de tweede graad, en compleet gestoord. Dit na jarenlang strikt te wezen en toe zoeken naar datgene dat je het juiste gevoel kan geven om het dan toch uiteindelijk niet helemaal oké te vinden? Ik wil terug. Ik wil herstarten. Niet 1 keer, niet 4 keer… honderden keren. Opnieuw en opnieuw. Tientallen culturen, honderden drankjes, duizenden fouten, vlees, fruit, groenten, gebouwen, vrouwen.

Ik was ooit atheist, maar begin stilaan te geloven in een god. Niet omwille van al dat “mooie” dat is geschapen. Dat is evolutie gewoon, of natuur, of toeval. Maar wel om ons maar één kans te geven er een slechts een fractie van bewust te ervaren. Dat vereist een soort almachtige wreedheid.

Hmm…

… they’re both delicious.

I want to watch Americana high school coming of age movies for a week and just sit this depression out.

Kleine herinnering. Goed en slecht (1g)

Een kleine herinnering. Zowel goed en slecht.

Dit keer: goed…

Spaargeld, dat was voor mij een kwestie van tijd. Veel tijd. Waar andere kinderen van mijn leeftijd (was dat twaalf jaar, zoiets?) misschien vijf huidige euro’s per week toegestopt kregen en — goed gerekend — zelfs meer, het wekelijkse bezoek aan het zwembad met het verplichte snoepgoedafdeling-bezoek achter erbij genomen, waar flink in de buidel getast werd, buiten uw dienaar dan, moest ik het stellen met een luttele euro per week. Of halve euro zelfs. Vijftig franken. Inflatie en zo meegerekend.

Het kostte me dus een kleine twee jaar (oké, het sporadische oma-bezoek hielp wel) alvorens ik de nodige 60 euro bij elkaar had om nog eens een spelletje te kopen.

Uren — nee, dagen! — lang heb ik door de pc magazine’s van mijn vader zitten bladeren, op zoek naar het spel dat mijn zuurverdiende centjes waard was. Avontuur. Spanning. Mooie plaatjes. Iets uniek. Iets dat vooral lang dienst kon doen. Uiteindelijk kwam ik uit bij twee het konden niet meer tegenstrijdige keuzes zijn.

Op 1) Silver. Een wat rare RPG geïnspireerd op de toenmalige JRPG reeksen die om een of andere gekke reden een hoge score kreeg van de recensent, die er vooral mysterieus over deed. Nu weet ik beter, maar toen leek het een wereld van verborgen avontuur. De demo werkte zelfs niet eens op mijn pc, maar dat zou met het volledige spel beter zijn.

Op 2) RollerCoaster Tycoon. Een simpel en duidelijk concept. Het zag er leuk uit, met gegarandeerd succes voor lang spelplezier.

Ten einde raad vroeg ik dan maar advies van mijn moeder. Bewust, misschien. Want waar vaderlief normaal gezien het aanspreekpunt voor dergelijke zaken was had ik hier emotionele bijstand nodig.

Ik besprak de zaak. Legde bij beide keuzes mijn pro’s en contra’s uit. En moeder luisterde aandachtig, ook al had zij helemaal geen verstand van die dingen. Niet slecht bedoeld, het was gewoon zo, en dat wisten we beiden.

Het is een beetje zoals een munt opwerpen waarbij je net na het gooien eigenlijk weet wat je wil. En dus zei ze: “Jongen, het is veel geld. Dat weet jij ook. Maar als ik het zo hoor: wat is de veilige keuze. Gewaagd kan later nog, maar het klinkt alsof je bij dat tweede toch wat meer zekerheid hebt om er sowieso lang mee bezig te zijn.” En ook gewoon: “Dat met die zwaarden en zo weet ik zo niet, wat als dat sprookje tegenvalt? Die achtbanen bouwen klinkt nog wel leuk, eigenlijk.”

En dus ging ik in op het advies. Een paar dagen later en een wrang gevoel erbij (60 euro minder was altijd pijnlijk) stak ik toch vol opwachting het ceedeetje in mijn aftandse machine.

Moeder had gelijk gelukkig. Vele maanden heb ik gespendeerd aan dat spel, zelfs ondanks het feit ik nooit voorbij het eerste handvol kaarten geraakte. Wees dankbaar voor mensen die advies durven geven over dingen waar ze niks van kennen, maar beseffen dat je gewoon hulp nodig hebt bij het werpen van die munt.

Remember what they took from you

Memories

Aj, dat zat er pal op?

Nu goed, enkele willekeurige zinnen.

  • Bukowski nog eens herlezen
  • Een wandeling door Rome, dat zou ik nog eens willen doen. Met vrouw en dochter. Als dat nog kan
  • Rare nachtmerries over de begrafenis van mijn vader. Over mijn ode. Heet dat zo? Spreekbeurt? Erekonde? In ieder geval al mentaal neergepend. Desalniettemin met tranen in de ogen. Is dat een corona verschijnsel?
  • Meer nachtmerries. Weer gebouwen die instorten
  • Met dochter op de schoot Pool of Radiance spelen. Het zal niet dat zijn, waarschijnlijk. Maar wat kijk ik er naar uit
  • Thuiswerken. Genieten van de stilte. Minder vliegtuigen en zo. Betere lucht. Zou het? Hoe lang gaat het duren?
  • Gezond boerenverstand: slik wat extra Vitamine D
  • Minder gezond: slik wat nicotine
  • We zijn er nog niet vanaf
  • Trump is dom. De bevolking is vaak nog dommer. Zou dat hier ook zo zijn? Hashtag plotsmaskers
  • The sharing economy is dead. The creators economy is alive
  • Fuck Bezos. Don’t blame Gates. Musk is suffering
  • En nog zo veel meer

De dingen die ons einde worden

  1. CO2
  2. Klimaatopwarming
  3. Pandemic outbreak
  4. WO III
  5. Connected stupidity (fake news e.d.)
  6. Weaponized AI
  7. Unseen economic depression
  8. Waste
  9. Plastic
  10. Infertility

Weer een lyric

I’m too young to remember
When the world was alive
I’m too old to start changing
And too tired to remind
The world we knew

The world we knew
And it’s too late
To start anew
They say begin again

They say begin again
But I’ll take any fragments I can find (Fragments I can find)
They say begin again

They say begin again
But I’ll treasure any fragments left behind
I’m too young to remember
When the world was alive
I’m too old to start changing
And too tired to remind
The world we knew

The world we knew
And it’s too late
To start anew

Uit: Sayonara Wild Hearts