MeeNeemMening

Uw baken in dit tijdperk van weemoed. Verkrijgbaar in verschillende porties. Open 24-7. Geen levering aan huis.

Nieuwe regel

Herinner je
Die mensen op de lagere school

Die moeite hadden om te
… weten wanneer een nieuwe regel begon

En
zo
bij
het voorlezen, zeker wanneer een regel zo erg lang werd en bijna tot op het einde
van een pagina viel en zo lekker lang bleef doorgaan,

Totaal iedere vorm van intonatie en structuur verloren?

Heerlijk vond ik dat
Ik dacht: kijk, daarom word ik later beter dan jij

En dan later
Vechten voor het leven
Slim doch niets bereikt

Jij manager, ik in de riool

Tja, kunnen lezen hoeft blijkbaar niet meer, vandaag

Soms

Het zal wel nooit gebeuren
En soms
Hoop ik er stiekem op

Om zo, na mijn dood of zo
Ontdekt te worden

Zo’n beetje als Bukowski

Zo’n beetje zat
Zo’n beetje vreemd

Och ja, fijn…

Maar ergens,
Hoop ik er stiekem wel op

Zo om ontdekt te worden

Maar wel na mijn dood, als het even kan

Nooit zo’n leven gehad

Zo moeten strijden
Dat je aan je dertigste compleet uitgeput bent
Alles gegeven
Voor dat beetje geluk

Anderzijds, beseffende
Waarover je te klagen hebt
Vergeleken met talloze foto’s, beelden
Wat zijn wij nog waard, mensen?

Die anderen rondom jou
Ouders hebben geërfd
Doch ocharme maar een beetje
Anderen hadden dan weer wat geluk

Dus wat heb je dan te zeggen
Buiten het hoofd maar buigen, misschien
Zeikerds die hier het heil komen zoeken
Maak u geen illusies

Voor al de teleurstellingen die u wachten
Voor al het mis-beloofde honing en melk
Weet! Ik ken uw smachten

En toch. We drenken uit dezelfde kelk

 

24 levensadviesen van Werner Herzog

On the back cover of Paul Cronin’s book of conversations with filmmaker Werner HerzogWerner Herzog – A Guide for the Perplexed, Herzog offers a list of advice for filmmakers:

  1. Always take the initiative.
  2. There is nothing wrong with spending a night in jail if it means getting the shot you need.
  3. Send out all your dogs and one might return with prey.
  4. Never wallow in your troubles; despair must be kept private and brief.
  5. Learn to live with your mistakes.
  6. Expand your knowledge and understanding of music and literature, old and modern.
  7. That roll of unexposed celluloid you have in your hand might be the last in existence, so do something impressive with it.
  8. There is never an excuse not to finish a film.
  9. Carry bolt cutters everywhere.
  10. Thwart institutional cowardice.
  11. Ask for forgiveness, not permission.
  12. Take your fate into your own hands.
  13. Learn to read the inner essence of a landscape.
  14. Ignite the fire within and explore unknown territory.
  15. Walk straight ahead, never detour.
  16. Manoeuvre and mislead, but always deliver.
  17. Don’t be fearful of rejection.
  18. Develop your own voice.
  19. Day one is the point of no return.
  20. A badge of honor is to fail a film theory class.
  21. Chance is the lifeblood of cinema.
  22. Guerrilla tactics are best.
  23. Take revenge if need be.
  24. Get used to the bear behind you.

Midden ergens

(Even weggehaald en teruggezet.)

Geschreven op een gsm van een vriend. Die niet van mij is. De gsm bedoel ik. De vriend ondertussen wel. Maar bon, kwestie van het moeilijk te maken. We zitten weer ergens in the middle of nowhere. Midden-oosten? Midden-ergens.

Voor al zij die hier ooit zouden gekomen zijn om moed te putten uit deze schrijfsels. Dan is mijn advies nu (wat tegen mezelf): let er toch mee op — niet als wordt beter door wat te schrijven of te lezen. Ik wist dat ook al langer, maar het is moeilijk om er iets aan te doen. Geluk volgt wanneer je er eindelijk in je leven erin slaagt om niet alleen anderen te overtuigen, maar ook jezelf. Proficiat. Well done.

De misstap ligt hem in het te laat komen van het besef dat alles dan zo rap kan gaan. Maar misschien is dat voor jou, net zoals voor haar, geen probleem. Op dat stadium van je leven en zo.

En dan mis je haar plots… in het midden of where the fuck I am. Ik weet waar ik ben, hoor, ik wil het hier alleen niet zeggen. Je mist ze. Verdomme toch.

En je houdt nog zo van reizen. Maar dat gaat nu moeilijk. Die wisselwerking tussen missen en gaan. Verdomme. Dat is een uitdaging van het leven. Hoeveel uitdagingen komen er zo nog?

Ach, welk punt ik ook weer wou maken? Dat het af en toe leuk is een nieuw land binnen te stappen en een masker aan te trekken? Dat wel. Maar beseffen dat je zowel zo vrij als een vogel wilt zijn maar geketend aan die ene andere. Verdomme dat is klef. Maar hard ook.

Nu kinderen eh, binnenkort, de onbeschreven strijd van velen. En het succes.

Godverdomme

Godverdomme, twee jaar geleden dat ik hier iets zinvols heb gezet.

En dan moet het weer gebeuren, toch!

Godverdomme!

Pepe

Daar kan ik nu eens van genieten, zie.

Ergens in de stad.

Ergens in een cultureel centrum.

Daar geniet ik van, van culturele centra.

Je zou denken, dat is een ontmoetingsplaats voor belezen mensen.

Niets is minder waar. Dat is een ontmoetingsplaats voor stakkers. Zo van die mensen die bij God niet weten hoe een Chinese dumpling of Nigeriaanse pannenkoek tegen elkaar te rollen.

Maar die daar wel hartstikke geïnteresseerd in zijn en er alles van willen weten.

De reden waarom kan van alles zijn. De man is ervandoor met de twee kinderen. We zijn al vijf jaar werkloos. Brussel bleek toch niet zo welkom als gedacht. Het maakt mij ook allemaal niet uit. Als we maar cultureel kunnen doen.

Een opvangtehuis voor triestelingen en troostelozen. Zoals alles hier tegenwoordig, mij dunkt.

En fin, lekker aan het koken, en aan het drinken dan maar.

Is het dan niet eens zo jammer om te beseffen dat je een van hun bent. Dat dat mooie koppel daar een klein fortuin weg wist te spelen aan een of andere rotte Poolse makelaar (die ze wel zelf wisten uit te kiezen, maar goed). Of dat dat arme “meiske” daar bij hoog en bij laag probeert te beweren dat ze haar huidige vriendje nooit wou betrekken bij die nare toestand van het verleden, omdat het dan helemaal fout zou gelopen zijn. Jaja, bewuste keuzes en zo.

Is het dan niet zo jammer om te beseffen dat je een van hun bent. Met niemand om mee te praten.

Zelfs jezelf niet meer.

Toch nu niet nu je bijna dertig bent.

Naar’t schijnt is dat echte volwassenheid.

 

 

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.