Keuzes

door Vulpius

‘Kiezen is verliezen.’, misschien wel een uitspraak die u al eens heeft gehoord. Misschien las u het wel in een introductie economie, of wie weet keek u wel naar The Matrix-trilogie, waar het probleem van keuze ook meermaals wordt aangehaald, maar vrij omslachtig en New Age Urban-like uit de doeken wordt gedaan, en daar heeft niemand wat aan.

U denkt nu misschien dat ik er maar wat op los praat, maar ik volg wel degelijk een rode draad. U moet namelijk weten dat ik me de laatste dagen nogal achter deze stelling ben gaan voegen. Kiezen is inderdaad verliezen… zeker als men een slechte keuze maakt, of wanneer de keuze slecht uitdraait, correct toch?

Op het ogenblik dat we gedwongen worden om een – nogal ingrijpende – keuze te maken zal het er in ons hoofd, althans bij mij, nogal hevig aan toe gaan. Uit alle macht het moeten maken van een keuze proberen te vermijden, of beter gezegd: lafheid met uitstel als gevolg.

Maar van dat uitstellen worden we er allemaal maar chagrijniger van, als het een probleem betrof dat we zomaar van ons af zouden kunnen schuiven zou er überhaupt niet eens een keuzeprobleem bestaan. Met als gevolg dus dat we telkens na bepaalde intervallen worden geplaagd door depressieve en pijnlijke gedachten die ons dwingen onze keuze uit te voeren.

Natuurlijk ga je op die manier gaan denken over bepaalde zaken… Je weegt alles netjes af en je onderbewustzijn weet natuurlijk – zoals dat wel vaker het geval is – al welke keuze je zal nemen. Het komt erop aan om je bewustzijn ervan te overtuigen. Eenmaal dat gebeurd is het hek nog niet van de dam uiteraard, we weten nu perfect welke richting we uit moeten, maar dan moeten we de eigenlijke keuze nog uitvoeren, en daar kan het wel eens vervelend worden, om niet te zeggen verschrikkelijk.

De lafheid komt roet in het eten strooien, ons telkens weer ervan weerhoudend om dingen uit te voeren, om woorden uit te spreken, om ons hart te luchten. In het begin is het nog eenvoudig om dingetjes uit te stellen, het zit je niet lekker, maar je belooft jezelf plechtig dat je er spoedig werk van zal maken.

Niet dus. Vervolgens gooi je het op een akkoordje met je geweten: op die dag en dat moment, punt!

Niet dus. Vervolgens begin je te twijfelen aan je mogelijkheden, aan je karakter, en uiteindelijk begint het hele gedoe zo aan je te vreten dat je begint te twijfelen aan je gezondheid, zeker de mentale. Het wordt steeds moeilijker er iets van te maken want alle goede kansen heb je al aan je laten voorbij gaan.

Weer beloof je aan jezelf: ‘De volgende aanleiding die ik krijg zal ik gebruiken.’, maar je merkt dat die beginnen te verdwijnen en je het zelf zal mogen oplossen.

Je zet je dan af tegen alles wat met je probleem te maken heeft, het stadium waarbij je zoekt naar een oplossing is nu al lang voorbij, we bevinden ons nu doodleuk in het ‘doe het nu dan maar’-moment.

Je probeert tevergeefs terug contact op te nemen met je onderbewustzijn, maar dat lacht alleen maar maniakaal terug: ‘Laat zien dat je iets waard bent idioot!’.

Als je erover nadenkt is het vrij ironisch, je weet (ongeveer) zeker (want helemaal zeker ben je nooit) wat je moet doen, je wilt het doen, en je weet stiekem ook wel dat je het zult doen ook. Alleen durf je niet, weet je niet hoe, en weet je niet wanneer.

Om dood bij te vallen is zoiets… om slaap bij te laten, om er de evenwichtigheid aan te verliezen!

Ik merk dat ik er weer een paginaatje op los heb zitten praten, daar gaat mijn rode draad, ik vrees dat het een rode breiwolspaghetti zal worden. Ik hoop dat je mij dit vergeeft.

Binnenkort hak ik de knoop door, die van de spaghetti, en ook die andere, belooft…

Advertenties