Wat fijn…

door Vulpius

…om je weer eens te zien. Dat dacht ik toen ik haar terugzag na enkele weken, ik begon al gewoon te worden – voor zover je zoiets gewoon kan worden natuurlijk – aan het idee dat ik haar niet veel meer zou zien, en ik begon zelfs al te overwegen dat het misschien beter was zo.Een overweging die niet per definitie verkeerd hoefde te zijn, want de ontmoeting met haar, die overigens bijzonder prettig was, voelde achteraf toch weer pijnlijk aan, zoals een wonde die nadat ze eindelijk is dichtgegroeid weer opengaat omdat je onvoorzichtig bent geweest.

Ze zag er uiteraard weer beeldig uit, haar zoals altijd verzorgde uiterlijk was weer een streling voor het oog, en we hadden nogal wat bij te praten. Ik kreeg de indruk dat het geheel minder geforceerd verliep dan de meeste andere ontmoetingen en kon niet goed uitmaken of dat aan mij… of misschien wel eens aan haar zou kunnen liggen. Ik nam mij voor dat bij de volgende gelegenheid grondig uit te zoeken. Want zoals altijd waren dit soort ontmoetingen sneller voorbij dan je er erg in had en moest je vaak met spijt in het hart afscheid nemen, al uitkijkend naar de volgende afspraak.

Nu had u misschien verwacht dat ik met dit verhaal iets duidelijk wil maken, of dat ik er snel een romantisch einde zou aanbreien. Dan moet ik u (en mezelf) toch teleurstellen: er is niets gebeurd die avond, en ik wil alleen maar onduidelijkheid scheppen, dat lukt me namelijk (maar: ‘gezamenlijk’) beter dan duidelijkheid.

Onlangs stond er ergens een artikel te lezen dat x percent van de jongeren blogt om een soort van agenda-therapie te bewerkstelligen ofwel: “schrijf die problemen eens van je af”. Ik vermoed dat dat bij veel ouderen ook zo zal zijn, maar niet bij mij. (Er stond trouwens ook ooit eens een artikel dat die zogenaamde ‘agenda-therapie’ niet werkt en juist een tegenovergesteld effect zou hebben omdat je dat meer met je problemen bezig bent in plaats van ze van je af te schuiven.)
De reden waarom ik dit zeg is omdat ik niet zo willen dat ik als een soort suburban chronisch-depressieve eenzaat wordt beschouwd die hier maar een beetje onzin komt schrijven zodat ie er zelf beter van wordt.

Ik ben een urban sporadisch-optimistische sociale networker, die er bovendien nog zelf slechter van wordt, als dat niet enig is.

Advertenties