Een klein nachtverhaal

door Vulpius

(‘Sadness Four’ door ‘drshearing’.)

“Ze eet haar voedsel als een kind.”, dacht hij; “Ze praat over serieuze zaken maar eigenlijk is ze nog zo’n klein meisje…” Ze plukte weer behoedzaam een zacht stukje brood los en stak het speels in haar mond. “Weliswaar een klein meisje dat zich toch maar al te graag inlaat met dingen die niet voor haar zijn bestemd.” Hij dronk, zijn ogen niet afwendend, de rest van zijn borrel leeg. Hij merkte dat het denken hem niet meer zo helder afging en was daar maar al te blij om: hij had genoeg van het helder denken, hij zou ook graag speels en onbezorgd een stukje brood lospulken. Hij wou als het ware zijn leven zelf stukje voor stukje losmaken, samenknijpen en nadien zachtjes proeven en verteren. Maar dat ging niet. Altijd zou afstandelijkheid bewaard blijven, de enigste manier waarmee hij zijn gedachten kon formuleren was met een eindeloze stroom metaforen naar anderen toe. Idiote beeldspraak die in de verste verte al niets meer te maken had met het eigenlijke onderwerp, waarvan hij alleen de diepste betekenis kon begrijpen. Eigenlijk wachtte hij al heel zijn leven lang tot hij iemand zou ontmoeten die de betekenis zou kunnen achterhalen en hem uit zijn “autogeforceerd” lijden zou verlossen. Zodat hij eindelijk een speelse rust zou kennen.

Al die tijd zat hij daar te kijken en te luisteren en moest hij het slechte nieuws aanhoren, zijn verstand eiste wraak, zijn hart schreeuwde het uit, maar zijn mond sprak honingzoete, wijze en aldus oersaaie (en voor hem benarde en terecht spijtige) woorden. Dames en heren: een “verbale masochist” zou het genoemd mogen worden. Toch kon hij niet kwaad zijn, enkel teleurstelling was zijn deel, en apathie – het kind van de rekening. En toen besefte hij als bij donderslag de ware toedracht achter het feit dat hij continu andere persoonlijkheden speelde tegenover iedereen, en er wel vijf verschillende karakters op nahield. Waarom hij zo snel kenmerken overnam van andere personen. (Dit was eerst als halve-grap begonnen: hij wou zichzelf eens testen en kijken hoe goed hij was in het zich anders voordoen. Het nadelige was dat hij hier niet meer mee kon ophouden, en soms de dwang voelde om bepaalde dingen te zeggen of te spelen waarvan hij best wist dat het niet hij was die sprak of deed, angstaanjagend eigenlijk…) Hij was vanbinnen compleet leeg en hol geworden en moest die leegte opvullen met gevoelens, nep- en kitsch-persoonlijkheden van anderen!

De laatste gevoelens die nog eigen te noemen waren en die hij nog bezat werden nu onderdrukt door deze geveinsde trekjes die hij zoals we al eerder zeiden eerst voor de (persoonlijke) lol naspeelde maar waaruit (of waarvan) hij zich nu niet meer kon losrukken.

Hij wou huilen maar kon het niet… Hij vroeg nog een (honingzoete) bezorgde vraag terwijl zij haar laatste vlokje brood losprutste. Innerlijk barstte alles – het is de meest pure vorm van pijn te noemen. Hij bad tot een god waarin hij nooit had geloofd – en niet in geloofde. Maar wat anders kan een mens nog doen, die beseft dat het leven zelf reeds de hel geworden is.

Advertenties