Oogcontact

door Vulpius

Niet zo lang geleden ging ik uit eten met een goeie vriend. We hadden onze boodschappen gedaan maar het bleek dat we beiden geen zin hadden om die avond te koken. We hadden verder niets te doen dus we besloten om samen naar de studentenresto te trekken om een (betaalbaar doch best lekker) hapje te eten.

Onze favoriete, vaste plaats was gelukkig nog vrij en we bespraken allerlei ditjes en datjes zoals we altijd doen. Wat ik bijzonder prettig vind is dat je natuurlijk niet alleen zit, en ik geniet er dan ook van om rond te kijken en allerlei mensen te bestuderen. Dit is iets wat ik echter nooit zou doen als ik alleen zou zitten omdat ik veel te verlegen en introvert ben, zeker wanneer ik daar op mijn eentje zou zitten. Het is zelfs zo dat ik daar alleen nooit een voet zou binnenzetten. Ik zit dan ook altijd gefascineerd te kijken naar mensen die alleen aan een tafeltje zitten. Hoe kunnen ze daar zitten zonder het gevoel te hebben dat ze door iedereen bekeken worden? Het lijkt mij altijd een zeer eenzame en droevige bedoening om die mensen daar alleen te zien zitten, maar dat is gewoon hoe ik erover denk – misschien (en waarschijnlijk) hebben zij daar geen problemen mee. Maar ik wijk af.

Ik had dit keer de pech om met mijn rug naar de menigte te zitten. Ik behoud graag het overzicht en op deze manier wist ik niet wat er achter mij omging. Om dit euvel een beetje te vermijden draaide ik me zodat ik met mijn rug tegen het muurtje kon leunen en een beetje rond kijken.

Terwijl ik dit deed viel mijn oog op een tafeltje waar twee vriendinnetjes aan het eten waren, net zoals wij aan het doen waren. Maar toen ik keek merkte ik dat een ervan mij aankeek. Dit was natuurlijk totaal onverwacht, mensen kijken meestal niet terug. Dit had het effect dat ik (en ook zij) geschrokken en verlegen wegkeken.

En zo begon het spel van terug en weer wegkijken, het stiekeme verlegen blikken werpen naar elkaar. Ik kon wel zien dat ze me leuk vond. Niet dat ik daar zo een held in ben, meestal merk ik het nooit op wanneer iemand me leuk vind – ik zou zelfs niet weten hoe dat te doen – maar dit keer was ik er toch vrij zeker van. Ze was niet bijzonder knap, maar zeker niet onknap. Ze had iets onschuldigs en fijns over haar en ik was meteen verkocht. Dit was – voor mij toch – liefde op het eerste gezicht.

Maar wat nu gedaan? Je kan toch niet zomaar naar elkaar toestappen en zeggen “Hallo, ik zag dat je naar me keek, mag ik je mijn nummer geven?”, of wel? Bovendien was mijn vriend er ook nog en ik wilde niet dat hij doorhad wat er aan de hand was. Dus terwijl ik met een half oor aan het luisteren was keek ik af en toe is in haar richting en deed alsof er niets aan de hand was. Ik zag dat zij dezelfde strategie volgde en tijdens het praten mijn blikken beantwoordde.

Even later ging mijn vriend even naar de WC en was ik dus alleen. Dit was het moment, dacht ik. Nu moet ik naar haar toestappen en iets zeggen. Uiteraard deed ik dat niet en ik speelde mijn kans kwijt. Kort daarna stapten we op. Ik liep voorbij haar tafeltje en besloot haar nog een keer aan te kijken. Dit leek mij op dat moment een heldendaad, aangezien ik normaal gezien zou doorgelopen hebben met mijn ogen naar de grond gericht. En warempel, ook zij keek nog een laatste keer op, keek me doordringend aan en glimlachte.

Ik heb mezelf nadien zo vaak beklaagd dat ik zo een lafaard was geweest. Het idee bestaat tegenwoordig nog steeds dat je als jongen “de eerste stap” moet nemen. Nu zou ook zij zijn weggegaan en waarschijnlijk gelachen hebben met mijn belachelijke verlegenheid. Misschien zou ze het ook jammer gevonden hebben en zit ze er nu ook nog aan te denken.

Ik kan maar een ding hopen: volgende week ga ik terug op dezelfde dag en tijdstip. Misschien zit ze er ook terug, misschien herinnert ze zich mij nog. Wanneer dat het geval is zal ik dit zien als een teken (ik geloof graag in dit soort dingen) en bij het weggaan haar een briefje geven met mijn nummer erop.

Maar wat is de kans dat dat gebeurt?

Advertenties