Zen verhaaltje

door Vulpius

Het is een tijd geleden dat ik hier nog iets heb geschreven. Zomer, vakantiewerk en herexamens (vier helaas: spijtig maar niet onoverkomelijk) hebben er mij een beetje van weerhouden om hier veel te plaatsen. Achja, het is komkommertijd voor iets natuurlijk. Maar vandaag kwam ik langs het volgend boeddhistisch verhaaltje dat ik toch even wou delen:

Een jonge boeddhistische monnik liep samen met een oudere monnik terug naar hun tempel na verschillende dagen gereist te hebben. Onderweg liepen ze langs een rivier, de rivierbanken hadden de omringende grond veranderd in een donker, nat moeras. Aan de kant van de rivier stond een knappe jonge vrouw, gekleed in de traditionele gewaden. Het was duidelijk dat ze de rivier probeerde over te steken maar ze had geen idee hoe zich door de modder te banen. Als ze enkele stappen in de modder zou zetten zou ze tot haar knieën wegzakken.

Toen ze de vrouw naderden sloeg de jonge monnik zijn ogen neer en keek naar de grond, want het was hun niet geoorloofd te kijken naar vrouwen, evenmin mochten ze omgaan of spreken met meisjes of vrouwen, zeker niet als ze zo aantrekkelijk waren als deze. Tot zijn verbazing liep zijn oudere mentor recht naar de vrouw, vragende of ze hulp nodig had om de rivier over te steken. Verlegen antwoordde de vrouw ja, en zonder een ander woord te zeggen nam de monnik haar op zijn rug en droeg hij haar de rivier over. De jongere monnik ging hun verbaasd achterna de rivier over. Eenmaal ze aan de overkant waren bedankte de vrouw de monnik, schudde zijn hand, en ging verder met haar reis. Ze verdween tussen de bomen.

De jongen was met stomheid geslagen, en uit respect voor zijn oudere besloot hij te zwijgen. Drie uren lang liepen ze samen, en heel die tijd bleef de student denken aan hoe zijn mentor zo makkelijk de strenge regels van hun tempel kon overtreden. Niet alleen had hij de vrouw benaderd, hij had ook met haar gesproken. En niet alleen had hij haar aangeraakt, maar hij had haar op zijn rug gedragen! Hoe kon zoiets toch?Nog vier uren liepen ze in stilte, en uiteindelijk kon de jongeman het niet meer uitstaan, hij liep twee passen verder en draaide zich om. Kwaad keek hij naar de oude. “Hoe kon u dat doen?”, riep hij.”Wat doen?”, vroeg de monnik, hem al vragend aankijkend.De andere rolde met zijn ogen: “Het is een zonde om een vrouw aan te raken, een overtreden om naar haar te staren. Maar toch sprak u met haar, en u schudde haar hand!” Hij kan amper zijn woede verbergen. “U droeg haar over de rivier, u droeg haar!””En jij draagt haar nog steeds”, zei zijn oudere vriend glimlachend. “Ik liet haar achter bij de rivier.”

Advertenties