Een jaar terug, twee jaren terug

door Vulpius

Ik weet nog hoe ik hier stond, in ditzelfde bushokje. Was het een jaar geleden? Twee jaar geleden? Neen, waarschijnlijk zelfs al veel langer, wie weet al vijf jaar geleden. Ik word oud en toch blijf ik steeds op dezelfde plekken terugkeren, bedenk ik me. En ook keer ik steeds maar terug naar dezelfde gevoelens, dezelfde gemoedstoestanden.

Jawel, het heeft lang geduurd, we zijn immers reeds November (bijna December), maar de winter heeft eindelijk zijn inwerking gehad op me. Over winter gesproken, ik herinner me dat het hier vijf jaar geleden aan het sneeuwen was.

Een vriend vertelde me onlangs: tegenwoordig wil ik enkel laat opstaan en terug dronken gaan slapen. Een andere vriend vertelde me dat hij niet wist waar hij zou terechtkomen en of hij ooit gelukkig zou zijn. Blijkbaar ben ik niet de enige die z’n ‘winterschok’ heeft gehad.

Ik vertelde je dat je er knap uitzag, en dat was je ook. Je ogen blijven na vijf jaar even mooi. Telkens denk ik je te vergeten, en telkens keren we naar elkander terug. Ik vraag me af wat je van dit alles denkt — als je er al iets van denkt. Morgen is natuurlijk alles weer vergeten, maar toch, eens in je gedachten kunnen kijken moet fijn zijn. Ik was niet aan het grappen toen ik zei dat je moeilijk te doorgronden was.

Sommige dingen veranderen inderdaad nooit. Je mag er nog je hele leven van wegrennen, ergens blijven ze in je hart gebrand. En de minste vonk is steeds genoeg om dat vuur van weleer terug te doen ontbranden.

Ik slaak een diepe zucht, mijn bus is hier eindelijk. Ik sla de regen wat van mijn jas en stap op… Er zit niemand op, maar ik loop door naar achteren. “Weer zo’n raar type…”, zal de chauffeur wel denken. En wat dan nog? Breng me maar gewoon twee haltes verder. Mensen die zoals ik hun hele leven lang hun verleden achter zich aan sleuren zijn inderdaad raar. En toch, hoop doet leven zeker?

Advertenties