Elders in blogland

door Vulpius

Ik was aanvankelijk van plan nog eens een postje te schrijven. Maar nadat ik mijn tekstverwerker had geopend zonk de moed me wat in de schoenen: wat valt er nog te zeggen?

Daarom besloot ik eens rond te kijken op andere “populaire WordPress posts”. Het eerst dat ik tegenkwam was hetvolgende:

Klinkt het niet schattig… “ze gooide bommetjes”.

Dat incident in Antwerpen had ik eerder al opgemerkt, een triest verhaal als je het mij vraagt, en zo denken de mensen die geantwoord hebben op die post er blijkbaar ook over.

En toen las ik volgende post: Gisteren werd ik uitgelachen. Een schitterend stukje tekst. Ik was eerst wat achterdochtig en dacht dat het hier wel weer over een “laat ik maar eens emotioneel doen”-blog ging, maar die gedachte verdween snel.

Het volgende half uur kreeg ik redenen genoeg om opnieuw een hele avond door te brengen in steenkoolgrauwe misantropie. Ik ben doorgaans geen zuivere cynische mensenhater, ik vind dat getuigen van lafheid, maar de mensen stellen je verdomme toch vaak teleur. Er lopen heel wat exemplaren rond die op m’n loyaliteit en respect kunnen rekenen (basisrespect voor alleman, zelfs), al hoorden de scheve fluiten van gisteren naar niet bij. Ik heb er op zich geen probleem mee dat je meer tijd stopt in maquillage dan je verstand gebruiken, dat shoppen wordt uitgeroepen tot een levensdoel en het comateus slijten van dagen verwordt tot iets dat ik eigenlijk enkel kan beschouwen als een ietwat aparte kunstvorm, maar er zijn grenzen. 

Zeker lezen! Ik kon het niet laten ook ginds even te reageren.

Zo’n dingen geven toch altijd een sprankeltje hoop. Het feit dat er mensen zijn die net denken zoals jij. Het feit dat ze slechter of beter (en dat geef ik graag toe) de dingen verwoorden dan jezelf doet er dan niet zoveel meer toe vind ik. Een zeker gevoel van herkenning en misschien zelfs verbondenheid daarentegen wordt dan veel belangrijker.

Advertenties