Sisyphus

door Vulpius

Eindelijk nog eens de tijd gevonden om een berichtje op deze blog te plaatsen. Ik dacht dat mijn aantal (geringe) bezoekers ondertussen wel flink gedaald ging zijn, maar dat bleek uiteindelijk goed mee te vallen. Dank u trouwe bezoekers.

Ondertussen is er weer heel wat gebeurd. Een paar weken geleden zat ik nog in Rome, gezellig voor een paar dagen op vakantie. Ik ben gewoon dol op die stad. Natuurlijk heeft ze zoals elke stad haar nadelen, maar het gevoel dat je krijgt terwijl je in je eentje door allerlei oude straatjes kuiert en oude sites bezoekt is gewoon fenomenaal. Ik kan vele traantjes wegpinken als ik denk aan de vele fijne momenten – alleen en met gezelschap – die ik daar heb mogen beleven. Het moet daar voor elke romanticus een beetje thuiskomen zijn.

Het probleem met reizen is dat je altijd tot het besef komt dat er nog zoveel plaatsen zijn die je wilt bezoeken. Jammer dat het ons (mij toch) vaak ontbreekt aan tijd en geld. Rusland, Zweden, Noorwegen, Schotland, India – hopelijk kan ik daar ooit nog eens naartoe.

Maar goed, natuurlijk is terugkeren altijd wat afscheid nemen, en een klein dipje was dus niet onvermijdelijk. En wat doen we als we ons slecht voelen? Lezen natuurlijk. Ditmaal moest Albert Camus eraan geloven. Camus’ werk is een schoolvoorbeeld van existentialisme, dus dat kon al niet meer missen.

Uit Wikipedia en zijn boeken maak ik op dat hij best wel een aardig iemand was: hij was een pacifist en tegen de doodstraf. Toch moet ik u even waarschuwen wanneer u besluit wat boeken van hem te lezen, vele van zijn werken zijn vrij absurd en zelfs zwartgallig. Geen wonder ook dat hij wordt gezien als de grondlegger van het absurdisme. We vinden dan ook het volgende hierover:

Volgens het absurdisme zijn mensen fundamenteel irrationeel en is het menselijk lijden het resultaat van vergeefse pogingen door individuen om reden of betekenis in de absurde kloof van het bestaan te vinden.

Camus beweerde dat de enige ware filosofische vraag die van zelfmoord was. Namelijk: zouden wij ons intensief bezig moeten houden met het leven of zouden wij ons eenvoudig moeten doden? Camus beargumenteerde dat historisch gezien de meeste mensen of geloofd hebben dat het leven zonder betekenis is en concludeerden ten gunste van zelfmoord, of een soort kunstmatige betekenis zoals godsdienst gecreëerd hebben om hun leven te vullen. Camus beweert dat er ook een derde optie is: wij kunnen realiseren dat het leven zonder betekenis is en niettemin onszelf in leven houden. Mensen die voor deze derde optie kiezen zijn absurde helden.

Absurde helden. Dit vind ik best wel goed gekozen.

De Rebel, de Don Juan en de Artiest zijn drie figuren die Camus identificeert als absurde helden. Elk van deze mensen vindt betekenis in zijn of haar bezigheden/leven. Zij leven zo het voorbeeld van het Grieks mythologische figuur Sisyphus, die werd veroordeeld tot het voor eeuwig omhoog rollen van een kei op een heuvel, volledig bewust van het feit dat de kei simpelweg weer naar beneden zou vallen zodra hij zijn taak schijnbaar had beëindigd.

En dus vinden we De mythe van Sisyphus tussen zijn werken terug. Een verhandeling over die ene filosofische vraag: zelfmoord. Mr. Camus bleek dus – rekening houdende met mijn dipje – geen goed idee te zijn. Bezint dus eer gij begint, het is een vrij zwaarwichtig en zwaarmoedig boek.

Ondertussen ligt dit al in het verleden en momenteel zijn er al andere klassiekers die mijn aandacht krijgen, waaronder Catch 22, De grote Gatsby en Spaar de spotvogels.

En zo loopt deze woensdag ook weer op zijn einde… Het was een productieve aangename dag, zelfs zonder veel slaap gehad te hebben de afgelopen drie nachten. En toch zijn er weer een boel dingen bijgekomen om over te piekeren vannacht, maar dat is voor een andere keer.

Tot binnenkort.

Advertenties