Summer better come ‘round quick

door Vulpius

Klaar of niet, het is weer tijd voor een “traditionele” MeeNeemMening-post. Met andere woorden: ik zit er weer goed doorheen. Alhoewel de meeste mensen volgens de statistieken op mijn blogje terecht komen om boekbesprekingen te lezen, te weten hoe ze oogcontact moeten maken of een brief moeten schrijven is het toch weer tijd voor een fijne, ouderwetse, depressieve post. Men weze gewaarschuwd. Tussen twee haakjes: het moet nogal een teleurstelling zijn voor de mensen die op zoek zijn naar hoogwaardige besprekingen of flirt-tips en dan hier terecht komen.

Het wordt tijd dat de zomer (of lente dan) eraan komt, vandaag reeds de eerste zalige zonnestralen gevoeld maar dat geluk was maar van korte duur. De hoofdreden waarom ik er de laatste dagen door zit? De reden waardoor iedere man wel eens in de put zit: liefde (yes, again!). Alhoewel, dit keer is het met een twist.

Om een lang verhaal kort te houden: deze jongen heeft reeds lange tijd een oogje op iemand, verwachtingen waren laag en tevredenheid hoog. Maar zoals altijd blijven die dingen niet lang duren en willen we steeds meer. Meer contact, meer samenzijn, meer praten, meer, meer, meer. Althans: dat wil ik toch. Zou dit trouwens een van de nadelen van onze materialistische maatschappij zijn? (Zo breng ik zelfs nog een beetje filosofie in dit gekribbel!) Ik vraag me af of mensen uit andere samenlevingen hier anders tegenaan kijken. Waar men bedeesder en “minder verwend” is. Zou men daar genoegen nemen met enkele sporadische, kort-durende, platonische contacten en daar dan puur geluk uit kunnen scheppen? Dat moet vast geweldig zijn, het enigste wat ik voel na een veel-te-kort-durend samenzijn is spijt en verdriet dat het reeds voorbij is. Misschien is het wel door het feit dat we steeds meer gewoon worden om alles onmiddelijk te krijgen dat we steeds minder goed overweg kunnen met het enigste dat we absoluut willen maar absoluut niet haastig te krijgen valt: liefde dus. Tenminste: voor mij toch, blijkbaar zijn er anderen die hun pakket liefde niet per loopjongen maar met DHL opsturen (goed punt, slechte metafoor).

Dus ja, de afgelopen twee dagen genoten van de uren die ik heb kunnen doorbrengen met haar, maar ondertussen blijft de twijfel maar weer aangroeien: “Moet ik haar serieus uitvragen?”, “Dat is mijn stijl immers niet.”, “Wat als ze niet verliefd is op mij?”, “Ik was er zeker van dat ze verliefd was op mij, maar nu twijfel ik.”, “Dan liever een goeie vriendschap opbouwen in plaats van het risico te lopen dat die kans verpest wordt.” Aan de andere kant: is het niet beter ervoor te gaan, je kans te wagen en te hopen dat het iets mooiers wordt? Als het mislukt, zit je dan echt nog in met de mogelijkheid tot vriendschap en het feit dat die moeilijker wordt? Wordt die wel echt veel moeilijker? Misschien helemaal niet. Vragen, vragen, vragen. En ondertussen zit ik maar stiekem snel te kijken naar haar mooie ogen en kijkt ze plots terug waardoor ik denk dat ik rood word en snel wegkijk. Soms word zij rood als we spreken en kijkt zij snel weg… dat is toch een duidelijk teken?

“Ochja, we zien wel”, denk ik dan. Sommige dingen kan je nu eenmaal niet besturen (flauw excuus, het kan immers wel).

En dus zit ik hier met mijn frustraties en mijn pogingen om een beetje neozielig te doen in een of ander onbekend blogpostje, en wat zie ik dan? Een kennis van me is zelf een blogje begonnen. Oh nee, hoe verschrikkelijk walgelijk modern toch… Oh nee ik ben zelf al een even grote hypocriet! En tot mijn ergernis is die kennis niet beschaamd over zijn identiteit, en ik wel (hier toch). Toegegeven: ik ben hier druk bezig mijn identiteit bloot te geven, maar toch, sommige dingen hier zijn te gevoelig, en ik zou niet willen dat sommige mensen er zich onnodig druk in maken; dat even terzijde.

Maar dan – volg goed mee – moet je eens raden wat die kennis zo allemaal opschrijft… Nee geen leuke vakantiefoto’s. Alhoewel, ook. Maar veel erger nog: irritante depressieve rotzooi! Inderdaad, van diezelfde irritante rotzooi als ik hier reeds heel de tijd zit op te schrijven. En ik neem het hem totaal niet kwalijk: we zitten op dezelfde golflengte, dat wisten we al, maar het maakt mijn depressieve rotzooi wel veel minder origineel.

En die kennis blijkt dan nog eens een niet onaardig schrijvertje te zijn! Ik zit hier stomweg voor me uit te typen (u bent nu trouwens in het agressieve deel van de post beland), en die kennis (ik probeer voornaamwoorden die het geslacht kunnen verraden te vermijden) zit zo maar even leuke en moderne zinnetjes te mengen met diepe en zwarte gevoelens. BAH! Waar haalt die jongen (oeps) het van? Hij is zeker niet dom, maar zeker ook geen genie (ik ook niet, maar dat is niet het punt dat ik zal maken), maar toch slaagt hij erin op vrij coherente wijze zijn oh-zo-speciale gedachten aan elkaar te knopen! Ik bedoel als iedereen dit kan, waar sta ik dan nog (dat is het punt)? Ik weet dat dit zeer jaloers klinkt (en is het eigenlijk ook), maar toch zet het me aan het denken. Ik bedoel postjes waarin meneer plots eigen “inzichten” krijgt en dingen die hem “aan het denken zetten”, en dan nog enkele fijne gedichtjes of filmquotes of songlyrics ertussen, en je hebt een schitterend voorbeeld van een populaire emotionele blog. Zucht.

En bovendien weet iedereen dat hij het is, terwijl ik hier mijn kinderlijke woede zit af te koelen in iets dat misschien gelezen wordt door enkele tientallen mensen.

Is het echt zo makkelijk om op poëtische en zelfingenomen wijze te klagen over je leven of gevoelens? Wordt het niet tijd dat ik alles gewoon opkrop en me bezig hou met het bespreken van de laatste keer dat ik in mijn eigen kots lag op een of ander feestje dat echt “compleet geschift” was? Of is er toch iets anders aan de hand? Misschien klink ik wel dommer en platter en minder doordacht maar lijd ik meer pijn (joepie!), of omgekeerd (joepie?).

Zo, nu hebben jullie weer wat gezellig leesvoer voor een maand. Misschien moet ik toch eens een afspraak maken met een zielenknijper (kijk ik ken ook speciale woordjes). Misschien is wat meer mijn leven in eigen handen nemen. (Opgelet, er komt weer een idiote metafoor aan…) Alleen ben ik bang dat mijn leven dan zoals zand van tussen mijn vingers glijdt. (Deze vond ik nog best geslaagd.)

Dus: misschien is het wel veel makkelijker om een slecht leven te lijden en erover te klagen dan om een goed leven te lijden en meer voor te “werken”, risico’s te nemen. Any comments?

Ik denk dat ik nog maar eens een nachtje doorbreng met mijn goede vriend Mr. Alcohol. En vergeet niet: morgen gaat het weeral beter.

Advertenties