Zonnige dagen

door Vulpius

“Onder de meiboom zitten jonge geliefden fijn lente te zijn.” – Hugo Claus…

De zon is weer in het land – en dat merken we. Niets is zo leuk als een fijn terrasje met vrienden terwijl de zon langzaam onder gaat. De mensen lopen er vrolijker en lichter gekleed blij, en er wordt lustig heen en weer geglimlacht.

Van zo iets simpel word ik dus gelukkig, kunnen rondlopen in korte broek en praatjes maken met onbekenden (wat in de winter veel minder gedaan wordt). Een speelse blik van een leuk uitziend meisje en je weet het wel zeker: lentekolder.

Maar ik zou mezelf niet zijn moest mijn gevoel niet ambigu* zijn. Op een dergelijk zwoel avondje zit je rustig alleen zit te genieten van een glaasje wijn terwijl je het straatbeeld aanschouwt en denkt dat je “the king of the world” bent. Tot je merkt dat er iets niet klopt in je rijk. Immers: je ziet niets anders dan koppeltjes die hand-in-hand voorbij keuvelen; waar hangt je koningin uit? Bah – sommige dingen veranderen ook nooit.

Net gezien hoe een politie-combi een door het rood fietsend koppeltje achterna scheurde en bekeurde. Ha! (Grappig om te zien hoe ze ongeduldig zaten te wachten tot het groen werd.) Lentekolder…

*: Ambiguïteit betekent normaal gezien: een dubbelzinnige taalconstructie. Ik weet eigenlijk niet of je het ook in combinatie met ‘gevoel’ mag gebruiken – ik dacht dat er een aparte term bestond hiervoor, maar ik kan er momenteel met alle beste wil van de wereld niet opkomen. Iemand?

Advertenties