De grote boekenlijst… Timboektoe – Paul Auster

door Vulpius

Eindelijk nog eens tijd gevonden voor een postje! Hopelijk komen er weer wat kalmere tijden aanzetten. Een ander voordeel van een minder drukke periode is dat ik nu ook weer wat tijd heb om te lezen. Mijn enige probleem was: wat nu te lezen?

Ik kende reeds de site What Should I Read Next, maar deze baseert zijn advies op boeken die je reeds gelezen hebt. En ik had zin om eens iets volledig nieuws te proberen.

Ik vroeg een goeie vriend van me of hij nog leuke of interessante boeken had gelezen de laatste tijd. We kennen elkaar al heel lang en we hebben ook ongeveer dezelfde smaak in literatuur. Hier kan ik trouwens nog een leuke anekdote rond vertellen. Een aantal jaar geleden waren we een beetje het contact kwijtgeraakt. Wanneer ik in onze stadsbibliotheek aan het rondkijken was vond ik toen een bibliotheek-recuutje in een boek van mijn toenmalige favoriete schrijver. Het bleek van die vriend te zijn en ik verbaasde mij erover dat we nog steeds dezelfde smaak in boeken hadden, en dat we blijkbaar dezelfde auteurs rond dezelfde tijd aan het lezen waren. Nu klinkt het een beetje melig of toevallig, maar toen was het voldoende om te denken: “Hoe zou het nog met hem zijn? Ik moet terug eens contact opnemen.”

Maar goed, het bleek dat hij zelf onlangs op zoek was gegaan naar nieuwe schrijvers en boeken, en dat hij zich daarbij liet begeleiden door een lijstje: 1001 books you should read before you die. Alhoewel ik niet van plan ben om net als hij te proberen om elk boek te lezen dat op die lijst staat ben ik wel even hard verzot op lijstjes. Afprinten en naar de bib dus! Over onze stadsbibliotheek heb ik trouwens ook nog een melancholisch verhaal te vertellen, maar dat is voor een andere keer.

Het eerste boek dat ik las uit de eerder genoemde lijst was Timboektoe van Paul Auster. Bij nader inzien niet het beste boek dat ertussen staat, maar ook zeker niet slecht. Het is een dun boekje en gaat over het leven van Mr. Bones. Deze is gedurende het eerste deel van het boek de trouwe vriend van Willy, een aan lager wal geraakte vagebond, maar komt later ook nog bij andere mensen en in andere situaties terecht.

Het volledige verhaal wordt dan ook verteld vanuit het perspectief van Mr. Bones. Dit lijkt op een “Beestenbos is boos”- of ander dieren-cliche kinderverhaaltje, maar dat is het gelukkig niet. Vooral het laatste deel van het boek is vrij pakkend:

Een ordinaire zelfmoord was echter niet wat Mr. Bones in gedachte had. Hij ging een spelletje spelen, een spelletje dat elke zieke, mesjogge oude hond zou spelen. Want dat was hij nu toch? Een zieke, mesjogge oude hond.
Auto-ontwijken heten het spelletje, en dat was een eerbiedwaardige, aloude sport die elke veteraan de mogelijkheid bood nog eenmaal de gloriedagen uit zijn jeugd te beleven. Het was leuk, het was opwindend, het was een uitdaging aan de atletische vaardigheden van elke hond. Gewoon de weg overrennen en zien te voorkomen dat je werd aangereden. En hoe vaker dat je lukte, des te grotere kampioen je was. Vroeg of laat moest het natuurlijk misgaan en er waren maar weinig honden die het spelletje hadden gespeeld zonder de laatste keer te verliezen. Maar daarin school nu juist de schoonheid van die spel. Je won wanneer je verloor.
En zo kon het gebeuren dat Mr. Bones, alias Spartacus, trouwe kameraad van wijlen de dichter Willy G. Christmas, zich op die stralende winterochtend in Virginia opmaakte om te bewijzen dat hij een kampioen onder de honden was. Van het gras stapte hij in een oostelijke berm van de snelweg, wachtte tot de verkeersdrukte iets afnam en zette het toen op een lopen. Verzwakt als hij was bezat hij toch nog enige kracht in zijn poten en toen hij zijn ritme eenmaal te pakken had, voelde hij zich sterker en gelukkiger dat hij zich in maanden had gevoeld. Hij rende naar het lawaai, naar het licht, naar de schittering en het geraas dat van alle kanten op hem afkwam.
Met een beetje geluk zou hij voor het einde van de dag bij Willy zijn.

Je won wanneer je verloor.

Volgende keer een boek van Amélie Nothomb. Hopelijk zit het bloggen me tegen dan terug wat beter in de vingers, want ik heb het gevoel dat het schrijven wat roestig gaat.

Tot dan!

Advertenties