De grote boekenlijst… Vuurwerk en ventilators – Amélie Nothomb

door Vulpius

Zoals beloofd: het volgende boek uit onze grote boekenlijst. Ditmaal las ik Vuurwerk en ventilators van Amélie Nothomb. Deze dame is geboren in Japan, haar ouders waren Belgische diplomaten, en gedurende haar hele leven reisde ze de wereld rond. Een detail: pas aan haar zeventiende kwam ze in Brussel terecht. Haar bemenste boek is Stupeur et tremblements. In Vuurwerk en ventilators vertelt ze over haar tijd in China, gedurende haar vijfde tot achtste levensjaar. Daar wordt ze ook voor het eerst verliefd, op een Italiaans meisje nog wel…

Alhoewel het misschien moeilijk te geloven valt dat een kind van zeven echt verliefd kan worden schrijft ze toch over harde, pijnlijke gevoelens, die we allemaal wel eens voelen als we verliefd zijn, zoals duidelijk wordt in volgend stukje:

Maar daar hield het raadsel niet op. Ik begreep dat het niet voldoende was dat ik van haar hield: zij moest ook van mij houden. Waarom? Dat was nu eenmaal zo.
Heel ongedwongen vertelde ik het haar. Het was toch normaal dat ik haar inlichtte: ‘Jij moet van mij houden.’
Ze was zo vriendelijk mij even aan te kijken, maar die blik had ik kunnen missen als kiespijn. Ze lachte geringschattend. Ze vond blijkbaar dat ik iets dwaas had gezegd. Ik moest haar dus duidelijk maken dat ze zich vergiste: ‘Jij moet van mij houden want ik hou van jou. Begrijp je?’
Ik dacht dat dankzij die supplementaire gegevens nu alles helder zou zijn. Maar Elena lachte nog luider.
Ik voelde me verward en gekwetst.
‘Waarom lach je?’
Uit de hoogte en tegelijk geamuseerd antwoordde ze kortweg: ‘Omdat jij een domme gans bent.’
Dat was het antwoord dat ik kreeg op mijn eerste liefdesverklaring.

Afwijzing. Na veel verdriet en jammeren gaat de jonge Amélie raad vragen bij haar ouders. En die antwoorden wat elke ouder antwoord op zo’n vraag: doen alsof ze je niks kan schelen. Haar jaloers maken. Dan zal ze wel interesse krijgen…

Het mooiste was dat ze huilde.
‘Waarom houd je niet meer van me?’
[…] Ik had gewonnen. Maar die overwinning was onverdraaglijk.
Ik begon te praten. En ik zei alles wat ik beter niet had gezegd: ‘Elena, ik heb gelogen. Al maandenlang lieg ik tegen je.’
Ze sloeg de ogen op. Haar weinig verbaasde blik verwonderde me. Wat ik daarentegen wel zag, was een berekende blik.
Het was te laat.
‘En ik houd van je. Ik heb altijd van je gehouden. Maar er was me gezegd dat het beter was te doen alsof ik je niet zag. Toch keek ik nog naar je, omdat ik het niet kan laten, omdat jij het mooiste meisje bent dat ik ken en omdat ik van je houd.’
[…] Het gaat met vergissingen zoals met de drank. Je beseft spoedig dat je te ver bent gegaan, maar in plaats van jezelf wijselijk tot de orde te roepen om zo de schade te beperken, voel je een afschuwelijke drang die geheel losstaat van je dronkenschap, om door te gaan. Die drang zou je, hoe vreemd dat ook mag lijken, trots kunnen noemen: de trots tegen alles en iedereen luidkeels kenbaar te maken dat jij gelijk hebt of dat het niet idioot is om nog meer te drinken.
[…] Toen was ik te ver gegaan.
Elena vond het niet leuk meer. Met een vernietigende onverschilligheid, die overduidelijk bleek uit haar blik, zei ze: ‘Dat is het enige wat ik wilde weten.’
[…] ‘En jij Elena, houd jij van mij?’

Maar Elena voelt zich voor schut gezet. Het trucje van de ouders liep verkeerd af. Een eerste teleurstelling in het leven op liefdesvlak. Maar Amélie leert er haar lessen uit, het boek eindigt als volgt:

In het Franse Lyceum in New York werden tien meisjes smoorverliefd op me. Ik dreef ze tot het uiterste.
En ik genoot met volle teugen.
[…] Uit een rondslingerende brief van mijn vader vernam ik dat Elena intussen een onweerstaanbare schoonheid was geworden. Ze studeerde in Rome, waar talloze ongelukkigen beweerden zelfmoord voor haar te zullen plegen, als ze dat al niet gedaan hadden.
Toen ik dat vernam, was ik helemaal in mijn nopjes.
Dank aan Elena, ze heeft me alles over de liefde geleerd.
Dank, veel dank aan Elena, want ze is de legende trouw gebleven.

Al bij al zeker geen slecht boek, maar ook niet meteen een enorm speciaal boek.

Dankzij boeken leer je trouwens veel woorden bij, weet je wat een syllogisme is? Ik wist het ook niet. Volgens Wikipedia:

Een syllogisme is in de logica een redenering, welke bestaat uit drie proposities: een majorpremisse, een minorpremisse en een conclusie. De proposities bevatten een minor term of subject, een major term of predicaat en een middenterm. In syllogismen komen vier soorten proposities voor:

  • Universeel bevestigend (A)
  • Particulier bevestigend (I)
  • Universeel ontkennend (E)
  • Particulier ontkennend (O)

En wat is een aerofagie? Een medische term voor ‘lucht binnenhappen’ (met het laten van boeren of winden als gevolg).

Volgende keer een boek van een Japanner (weeral, maar dan een ‘echte’).

Advertenties