Een verhandeling zonder tekst

door Vulpius

Er is iets wat me te binnen schoot toen ik een tijdje geleden enkele verhandelingen aan het lezen was van huidige filosofen.

Ik bedacht mij dat al deze teksten vaak diepzinnige en boeiende informatie of zienswijzes bevatten, maar ze ook allemaal in een academisch, zwaar taaltje geschreven zijn.

Ik kan me voorstellen dat dit voor velen (waaronder ook mezelf) wel eens een belemmering kan vormen. Iemand die wil nadenken over het leven of allerlei vragen gaat zich niet door stapels droge tekst werken om er ergens een kern waarheid of essentie in te vinden. Het zou toch vlotter en beter moeten kunnen? Of toch, misschien is het een beetje zoals zoeken naar goud: je moet eerst alle ballast en modder wegfilteren?

Voor professoren is deze manier van schrijven natuurlijk vanzelfsprekend, maar makkelijk is het zeker niet. Bij het schrijven moet je steeds opletten dat je intellectuele aanpak niet te ‘overdreven’ wordt. Een gekende taaltip is trouwens: schrijf in korte, heldere duidelijke zinnen, zo kom je professioneler over als wanneer je je gedachten in langdradige ingewikkelde constructies forceert, of er allerlei vergezochte woordenschat bij sleurt.

Nu zat ik daardoor met de volgende vraag: stel, ik wil een boek schrijven. Hoe vermijd ik dat het afgedaan wordt als vals, te zwaar, of overdreven? Of (aan de andere kant), te simpel of eenvoudig?

Schrijven is een lastig process, het dwingt je om je verwarde gedachten en argumenten in een gestructureerd patroon te plaatsen. Dit helpt om deze argumenten duidelijker te maken naar anderen (de lezers) toe, maar vaak gaat er ook veel essentie en kracht verloren vrees ik.

Weet je wat het beste zou zijn? Gewoon een titel. Een lange, krachtige, complexe, maar ook vage titel. Iets waarbij je denkt: wauw, dit is nieuw, hier zullen wel vele pagina’s onderzoek achter zitten. Je begint je op dat moment al te verwachten aan een bepaalde inhoud, aan bepaalde conclusies of bevindingen. Vervolgens sla je het boek open en… er is geen tekst. Het is aan jou om je verwachtingen en reeds gestarte individuele denkpatroon om te zetten naar iets wat voor jou nuttig is, zonder door de vastgelegde paden van de auteur te moeten wandelen.

Velen zullen, mits een goeie titel en voldoende interesse, tot dezelfde conclusies komen als de auteur. Sommigen zullen niet het hele plaatje zien, en anderen zien misschien zelfs meer. Vervolgens kan er een dialoog gevoerd worden, wat veel efficiënter is dan het eenrichtingsverkeer van een boek.

Maar aan de andere kant weet ik wel dat dit nooit zou werken, maar toch, geef toe, het is een leuk ideetje.

‘Hoe agenten te motiveren tot een gewenste besluitvorming door het opzetten van voldoende startfactoren, en de wegname van ex-post correcties.’ Zoiets?

Advertenties