Staartje aan het verhaal…

door Vulpius

… aan dit verhaal dus.

Op een avond. Een filmpje, kaarsjes, dat soort dingen. Ik dus gevraagd ‘Waarom niet?’ Antwoord: ze had er nog nooit zo op die manier over nagedacht. En inderdaad het is niet altijd ‘neen’ of ‘ja’… Hmm. Onaanvaardbaar.

We spoelen even snel langs het stuk waarin ik compleet stapelgek wordt. Een intens telefoon- en oprecht echt-gesprek later weten we hoe het zit.

1) ze is nog niet helemaal over haar vorige relatie. Ongelofelijk, want die jongen… daar kan toch niemand iets aan vastknopen (ik ga er hier niet over roddelen). Maar goed, je hart en verstand staan niet altijd op dezelfde lijn, ik kan het weten.

2) dit wil niet zeggen dat het niet iets met mij zou kunnen zijn. Ze is blij dat ik het heb gezegd. Hier wordt het dus vervelend.

3) ik ben nogal rationeel en toon niet genoeg mijn gevoelens. Het lijkt net of ik altijd iets verborgen houd. Niemand is toch volledig open? Ik loop daar nu eenmaal niet graag mee te koop (okee, buiten deze blog dan – maar weet dat ik in het echte leven inderdaad niet veel toon).

Nja, ik weet het niet, ik vind dat ik best veel heb getoond eigenlijk. En wat moet ik nu verder doen? Afwachten? Tot het ooit in orde komt. Echt prettig is het toch niet. ‘Ik wil best wel eens thee proeven, maar eerst ga ik toch nog eens proberen lekkere koffie te maken, als dat lukt mag die thee de vuilbak in.’ Ik voel me wat aan het lijntje gehouden.

En toch wil ik het niet opgeven! Alleen is het jammer dat ik in de tussentijd er steeds zo onderdoor ga. Walgelijk eigenlijk. Ik las net deze post nog eens (eind 2006!). Natuurlijk ben ik die ‘Jane’. Eigenlijk is de diagnose nog steeds dezelfde.

Tjonge jonge. Dat het maar snel warmer wordt buiten nu, meestal helpt dat een beetje. We zien wel.

In Japan zouden ze zeggen: shikata ga nai.

Advertenties