Een lege portefeuille en een dito gevoel

door Vulpius

Niet te geloven, maar ik word tegenwoordig al mistroostig als ik mijn portefeuille leegmaak. Deze werd namelijk veel te dik, waardoor ik wel even moest schoonmaken, hierin vond ik onder andere:

  • Een hoop rekeningetjes van allerhande restaurants en cafeetjes. Daar begon het dus al: proberen te herinneren wanneer, waar en met wie en voor welke gelegenheid et cetera. Zucht. Mooie herinneringen, dat wel, maar toch…
  • Een vliegtuigticket.
  • Een drietal treintickets.
  • Ticketjes voor de opera, ticketjes voor het toneel, en ticketjes voor andere voorstellingen, bijeenkomsten en debatten. Hier weer hetzelfde verhaal: dingen gaan zo vlug voorbij.
  • Een hoop klantenkaarten. Broodjeszaken, afhaalpasta, kebab – van sommigen bestond de zaak zelfs niet meer, op anderen stond amper een stempel.
  • Kortingsbonnetjes, nooit gebruikt.
  • Een buskaartje.
  • Een boel snel gekrabbelde notities.
  • Een nooit bezorgde brief (gelukkig).
  • Leveringsbewijzen.
  • Bewijs van deelname aan een viertal examens en proeven.

Eindresultaat: enkele traantjes weggepinkt, maar mijn rechterbips kan nu tenminste normaal zitten. En wie gaat al die rommel nu bijhouden? Niemand toch?

Plaats voor een boel nieuwe herinneringen zullen we maar denken… Ach kijk, het begint eindelijk te onweren, ik moet mijn raam maar eens dichtdoen.

Niet de herinnering zelf, maar de angst voor het feit dat het de laatste zou zijn, maakt ons mistroostig.

Advertenties