Welkom thuis…

door Vulpius

Op weg naar huis besefte ik dat ik weer een heleboel dingen verkeerd had gezegd of beantwoord. Idioot die je bent.

“Ik hoop dat wat er is gebeurd toch niets heeft veranderd aan onze vriendschap,” vroeg ze. Die avond had ze openlijk zitten vertellen over zichzelf, en had ze heel close gedaan. We waren beiden een beetje dronken. Uiteraard zei ik: “Maar natuurlijk niet, althans, ik hoop van niet.” Ze was het met me eens. Gelukkig maar was er niets veranderd. Sommige dingen gebeuren nu eenmaal, en dan moet je gewoon “vrienden blijven”. Jaja, dat zal wel.

Ik besefte me pas achteraf dat ik weer een compleet verkeerd antwoord had gegeven. Ik dacht met – door dit te zeggen – ik de hele situatie weer kon rechtzetten. Op de reset-knop duwen en het spel weer van voor af aan laten beginnen. Klaar voor een nieuwe, frisse start, zeg maar. Two lives left, level one, go!

Hoe fout kon ik zijn. Natuurlijk was dit geen nieuwe start, het was niet ik die op de resetknop drukte, maar zij! Door dit antwoord van me te ontfutselen gaf ik haar vrij spel – carte blanche – om het hele toneeltje weer helemaal op te voeren. De acteurs gaan het podium op, buigen even, en gaan zich even bijschminken om vervolgens het hele gedoe weer op te voeren aan een nieuw publiek, in een andere stad.

Wat ik had moeten zeggen was: natuurlijk kunnen we vrienden blijven, maar ik heb het er wel heel erg moeilijk mee gehad en nog steeds moeilijk mee! Kunnen we zelfs vrienden blijven? Ik was er niet steeds zo zeker van. Maar in plaats daarvan slik je even je gevoelens in, even “volwassen doen”, zoals dat heet. En achteraf kun je toch maar moeilijk weer komen aankloppen van “klop klop, euhm, ik bedoelde eigenlijk iets anders, wat ik nog wou zeggen…”

Aan de andere kant, wie zegt dat een nieuwe start niet net dat kan zijn, een nieuwe start? Het decor wordt misschien terug klaargezet, maar de acteurs zijn slimmer geworden, en zullen niet meermaals in dezelfde valstrikken trappen. Misschien. Alleen krijg ik het onheilspellende gevoel dat ze geen mede-actrice is, maar de regisseur.

Natuurlijk is niet alles slecht. Een fijne tijd, wat (eindelijk) echt gemeende verontschuldigingen (ik kan enorm lang met gekwetste gevoelens rondlopen), wat nostalgie, en een beetje interessante persoonlijke informatie. Ook wat toegevingen. “Natuurlijk had je gelijk, en ik wist ook wel dat het zo was, maar op dat moment durf je dingen soms niet altijd te zeggen zoals ze moeten gezegd worden.” Dus toch! Aha! Ik had graag willen vragen of het goed was wat ik had gedaan. Had ik het spel moeten meespelen en gebaren alsof ik van niets wist, of van niks wou weten? Gewoon oppervlakkig doen. Of was het juist wat ik had gedaan, meer graven, meer naar de wortels en de eigenlijke redenen en drijfveren zoeken – en (!) die ook aangeven?

Wat het antwoord ook was, ze (en iedereen met haar) kent me goed genoeg om te weten dat ik geen façades opzet. Ik ben vaak onterecht trots op psychologische of sociale elementjes die ik soms oppik. Onterecht omdat het vaak helemaal niet moeilijk is om ze überhaupt op te pikken, daar mogen ze van zeggen wat ze willen. Maar waar ik oprecht trots op mag zijn is dat ik dingen dan ook zeg zoals ik ze zie, om anderen te helpen (ook al lijkt dat op het moment zelf niet zo duidelijk). Ik neem risico’s, wat dat betreft, en daarin zal ik niet veranderen. Ik geloof niet in “het is beter dat je het niet weet”.

Het feit dat ik dat soort dingen wél durf te zeggen zal dan wel een compensatie zijn voor de persoonlijke aangelegenheden waarover ik vaak te zwijgzaam blijf, ofzoiets.

Advertenties