Is het niet erg…

door Vulpius

…dat ik er tegenwoordig nog enkel maar toe kom om iets te schrijven als er iets wereldschokkends is gebeurd, ik zat ben, of me heel erg slecht voel?

Hoe de tijden voorbij kunnen gaan – het is niet te geloven. Put ik nu kracht uit deze nieuwe situatie, of was het vroeger allemaal beter? Soms denk ik van wel; ik denk vaak van wel, maar ik kan, denk ik, niet meer terug.

Ik voel me eerlijk gezegd schuldig over het feit dat ik de laatste tijd enkel maar sporadisch post, en het telkens vaker op geraaskal begint te lijken – nog meer, bedoel ik. Kijk eens even terug naar 2006. Mijn eerste echte malaise, mijn eerste goed – echt goed – boek. Vier jaar later intussen.

Onlangs bij de dokter. Te trage hartslag en dito bloeddruk. Een week later (en ervoor) net het omgekeerde. Van angstaanvallen naar een onoverwinnelijkheidsgevoel, het is eens iets anders. Even dacht ik aan bi-polar. Achteraf bleek het de schildklier te zijn. Hormonen uit balans, en zo, verklaart veel. Allemaal goed en wel, maar ondertussen moet er nog gewerkt worden. Werk, dat is het enigste wat er ons nog kan redden.

Toegegeven, ik denk wel eens terug aan vroeger. Ik denk vaak terug aan vroeger, maar wat voorbij is is voorbij. Eergisteren lag ik in bed en dacht ik bij mezelf: eigenlijk ben ik een briesje dat door je leven waait: je merkt het amper op maar het zorgt voor verkoeling en het laat blaadjes opwaaien. Of tenminste: dat is wat ik wil zijn: ik wil dingen in je leven laten opwaaien.

En dan, hoor ik van mensen dat die en die heeft gezegd dat ze zus en zo over mij denken. En nee, geen negatieve dingen, heel positief juist. Het vult mijn hart met warmte en geluk. Misschien ben ik dan toch een warme zomerbries.

En dan (opnieuw), een nieuw element: zij. Ze kent me nog, ik ken haar amper. Maar het feit dat ze me nog kent na al die tijd doet mijn hart onmiddellijk smelten. Zwak en eigenlijk ook egoïstisch, ik weet het. Maar zo gaat het met die dingen. Even later zijn de rollen omgekeerd: ik zwak en zij zo veraf en zo sterk. Op het ene moment stoer en machtig, en dan het andere moment… Maar dat is het spel dat we allemaal elke dag opnieuw spelen.

De inzet? Een goede afloop, een toevallige gebeurtenis, een samenloop van omstandigheden. Een gesprek. Een ontmoeting. Een verhaal. Laten we het hopen.

Tot de wind weer gaat liggen en ik als briesje weer uit je leven ben gewaaid. Dat is wat ik wil zijn.

Advertenties