Hersenflitsen en frustratie

door Vulpius

De laatste tijd heb ik weer enorm last van “hersenflitsen”. Dat is mijn bedachte term voor plotseling opkomende, onaangename gedachten — meestal verre herinneringen. De gedachten zijn niet onaangenaam door hun inhoud — integendeel, die is vaak erg prettig — maar eerder door de manier waarop ze uit het niets op komen gefladderd en je bewust maken van het feit dat je leven, vergeleken met vroeger, er momenteel veel saaier, treurigerer, depressiever of eenzamer uitziet.

Doorgaans zijn dit soort flitsen en andere hersenspinsels een aanwijzing dat er iets mis is. Ofwel (1) geven ze aan dat ik te weinig onder de mensen kom; (2) te veel onder de mensen kom; of (3) — vaker het geval — onder de verkeerde mensen kom. Ik heb dus de taak om uit te zoeken wat dit keer de reden is.

Nu goed, door de jaren heen ben ik er goed in geworden dit soort signalen te negeren. We zijn immers geen mietje, toch? Toch is er iets wat me is beginnen opvallen de afgelopen tijd en me bovendien redelijk wat zorgen baart: het aantal zelfmoordgerelateerde gedachtenschichten is namelijk enorm toegenomen de laatste tijd.

Vaak komen deze — net zoals de andere gedachten — geheel onverwacht en ongepast binnendrijven. Zie ik een trein voorbijrijden, dan spring ik er (ingebeeld, tot zover) voor, en sta ik op een respectabele hoogte, dan spring ik van een naburige richel af. Erg ongepast is vooral de “faits divers”-achtige wijze waarop deze gedachten plots opduiken. Zo van “Hm, als we nu een pistool hadden en de loop eens in onze mond staken en de trekker overhaalden. En dat je hersenen dan de hele straat inspatten?” Begrijp me goed: zeker niet iets waar ik normaal mee lach en kan lachen, en ik zou het niet aanbrengen moest ik het zelf niet zo vreemd vinden. Ik weet natuurlijk niet hoe mensen met echte zelfmoordneigingen dit malheur ervaren, dus wie weet is er wel niets aan de hand.

Nog gekker is het feit dat dit soort wangedachten soms niet mezelf in de “hoofdrol” plaatsen, maar soms ook anderen tot leidend voorwerp van mijn gefantaseerde folteringen maken. Wat ik heb gemerkt is dat kleine, irritante dingen vaak aanleiding geven tot dit soort bedenksels. Over het algemeen ben ik echt geen pietje precies, maar ik heb wel graag de puntjes op de i. Dingen die mij storen zijn: mensen die veel te veel geluid maken. Hier had moeten volgen: “… bij het eten,” maar bij nader inzien hou ik het gewoon algemeen: mensen die gewoon te veel geluid maken dus. Niet alleen schreeuwerige types trouwens, maar ook zo van die mensen die veel kleine geluidjes maken. Zo van stil-willen-praten-maar-toch-nog-te-luid. Of te veel “klik klik klik” zitten te doen, of zitten te fluisteren in een of ander onuitstaanbaar dialect op de bus. Nog verveld: stinkende mensen. Of bekrompen mensen. Of mensen die geen vijf seconden in een gesprek onopgevuld kunnen laten. Mensen die het hele voetpad inpalmen. Mensen die hun MP3-speler te luid zetten. Mensen die afkomen met dooddoeners zoals “we zullen wel zien” of “het is wat het is”. Mensen die niet zichzelf durven zijn. Mensen die geen tact hebben. Mensen die denken dat ze alles beter weten. Mensen die lezen haten. Mensen die je vanop afstand zitten aan te gapen. Allemaal klaar voor de galg wat mij betreft, en dan zelf van een klif springen. En dan zijn we er allemaal vanaf.

Op gewoon te veel momenten in een dag begint mijn bloed te koken. Dit was vroeger nooit zo. Misschien heb ik wel te veel stress (nog eentje: mensen die steeds klagen over hoe veel stress ze wel niet hebben en nog al dat werk te doen en gisteren al een kwartier moeten overwerken maar dan moesten we ons Natasja nog naar de tekenles brengen ze is zo creatief ze heeft da altijd al gehad ze eigenlijk ik was ook heel creatief toen ik jong was maja van mijn ouder mocht ekik dan gene kunstschool volgen…). Of mensen die elkaar steeds willen overtreffen in zieligheid. Of mensen die zeggen: “Wel, de oplossing voor Griekenland, dat we ze gewoon laten stikken eh aja dan zijn we der vanaf.” Ja ja, en ook meteen een bom op Afrika, natuurlijk.

Bekrompen volk.

(Noot: het is misschien een goed moment om te vermelden dat het bovenstaande fictie is. Blijkbaar moet dit voor sommigen nog eens gezegd worden. Misschien hier en daar wat waarheid — iedereen heeft wel eens last van dwanggedachten, toch? Als het erger wordt — zoek hulp. Oh ja, nog eentje: mensen die kei-verdacht staan rond te talmen zo van alsof ze op zoek zijn naar iets of iemand dat er dan eigenlijk totaal niet is waarvan je zou kunnen denken dat ze zich verdacht of gevaarlijk gedragen maar waarvan ik stiekem denk dat ze gewoon doen alsof ze zich verdacht gedragen, wat mogelijks nog verdachter is.)

Advertenties