Alfabet der mensen (inleiding)

door Vulpius

(Dit is een ratelende doordrammerige post. U weze gewaarschuwd.)

Er is een spreekwoord dat gaat als volgt: “Geluk is een goede gezondheid en een slecht geheugen.” Akkoord met het eerste deel (en dan nog?), maar het tweede heb ik nooit echt begrepen. Een slecht geheugen waarvoor? Om alle nare herinneringen te vergeten, wat met de goede dan?

Naarmate ik ouder word begin ik er hoe langer om minder de wijsheid van in te zien, eerlijk gezegd, nu ik tot het besef kom dat mijn herinneringen (goede en slechte) mijn steeds vergeetachtiger geheugen beginnen verlaten bij de vleet en ik achter blijf als een lege, in het niets starende huls. En neen, echt gelukkig ben ik er niet door.

Een normaal mens zou (misschien) reageren met de gedachte dat de dingen die je vergeet überhaupt toch niet zo belangrijk zijn, maar daar kan ik helaas niet mee leven. Schande over mezelf omdat ik mijn ervaringen langzaam maar zeker vergeet, en schande over mezelf moest mijn (onder)bewustzijn plots van mening zijn dat ze niet belangrijk zijn. Zo zie ik dat.

En dus speel ik met het idee om eens een “alfabet der mensen” op te stellen: het alfabet afgaan (niet noodzakelijk van A tot Z) en overal eens kijken welke mensen me zijn bijgebleven of op een of andere manier hebben beïnvloedt, en dit — in het kader van “schrijf het op of je vergeet het” — eens lekker therapeutisch neer te pennen.

Ik zeg therapeutisch, maar dat is het eigenlijk niet echt. Het feit is dat dit soort nostalgische trips down memory lane meestal tot gevolg hebben dat je — in retrospect — moet toegeven veel fouten of stommiteiten te hebben begaan, en dat je — ad hoc momentum — eigenlijk weinig hebt bijgeleerd, met algemene depressie en neerslachtigheid als gevolg. Nu ja, laat het een les zijn.

Anderzijds lijkt het me ook een goede manier om — zeer onrechtstreeks en laf althans — eens sorry te zeggen tegen alle mensen die ik bezoek in mijn ABC. Sorry om niets meer van me te laten horen, sorry om je te kwetsen, sorry dat ik je niet begreep, sorry dat ik je liet stikken, sorry dat ik geen betere vriend was. We maken zo veel fouten in het leven.

Nu, echte memoires zouden het wel niet worden (al droom ik er al sinds ik het woord “memoires” ken al van om memoires te schrijven), maar eerder gewoon korte, sfeeroproepende stukjes tekst. Niet interessant voor velen, vrees ik, tenzij ik plots tot zo’n literair talent ontpop dat iedereen gaat doen van: “Ooooh, zo relatable, een gevoelige, kwetsbare inkijk op het moderne leven van deze gepijnigde generatie.” Maar dat denk ik niet, dus. Herkenbaar en “relatable” zijn de verhalen zeker, maar dat is het misschien ook het probleem: als iedereen hetzelfde meemaakt, wat maakt je dan nog bijzonder? Wat maakt iets in het leven nog bijzonder? Einmal ist nog steeds keinmal, maar laat dat dan maar de tragedie van de melancholische terugblikker zijn.

Nochtans vind ik wel dat ik het een beetje aan mezelf verplicht ben — om alles mooi neer te schrijven, bedoel ik. Niet noodzakelijk wat betreft stijl, maar dan toch zeker wat betreft gevoel. Het is te zeggen: ik moet tonen dat ik meen wat ik zeg, en dat ik zeg wat ik meen. Zo niet zou mijn (onder)bewustzijn toch gelijk kunnen hebben en mag al die melancholische geestuitpuilende bagage de deur uit. Maar goed, dan weten we het tenminste.

Zoiets vergt wel tijd, en vooral de juiste stemming. Maar ik denk wel dat ik het ga doen, anoniem — de namen — natuurlijk. Het zou jammer zijn om alles te vergeten, toch?

Advertenties