Argh, en zo nog iets dat ik haat

door Vulpius

Weet je wat ik ook erg, maar dan ook erg haat? Zo mensen die op restaurant na het nemen van de eerste hap [1] meteen uitkramen: “Hm… yes… this is delicious.” (“Hmm… ja… erg lekker he?”) Maar man toch daar kan ik het van krijgen… het is namelijk zo’n makkelijke strategie:

Stel — (1), het is inderdaad erg lekker. Door dan als eerste dit feit te bevestigen krijg je onmiddellijk de volgende reeks (interne) reacties bij tafelgenoten:

  • Potverdorie ja, het is inderdaad erg lekker, wat knap dat X dit zo snel opmerkt.
  • Verdomme, ik weet ook dat dit erg lekker is, maar nu kan ik dit niet meer als eerste meedelen. Kans gemist om mijn culinaire kennis in anderen hun strot te rammen. Well played. Note to self: volgende keer meteen zelf zeggen.
  • Is dit lekker? Dju, ik heb eigenlijk geen enkel idee. Te gewoon aan ‘ons madam’ haar koken zeker? Ik kom echt te weinig buiten. Ik weet zo weinig van de wereld. Maar X ziet er een man/vrouw van de wereld uit. Het zal dan wel zo zijn, zeker. Best even volop mee knikken. Ja, ja, ik vind ook dat het lekker is!

Of, (2), ook mogelijk, stel dat het eigenlijk niet zo speciaal is. Dan krijg je het volgende:

  • Zo speciaal is dit toch niet? Maar ja, X en negentig percent van de andere idioten hier zou geen haute cuisine van stront kunnen onderscheiden. Maar wat kan je er aan doen. Beter meteen gezegd dat het wel meevalt maar niet geweldig is om die en die reden. Nu is het te laat. Knappe jongen die hier nog tegenin durft te gaan.
  • Zo speciaal is dit toch niet? Maar ja, X en negentig percent van de andere idioten hier… Beter gewoon zelf gezegd dat alles geweldig is en iedereen zou nu naar mij zitten knikken. Nu is het te laat. Beter braaf mee knikken dan.
  • Is dit lekker? Ik vind eigenlijk van niet, maar wat zou ik er van weten, ik kom ook zo weinig buiten. X zal het wel beter weten zeker? Oei, zie de rest ook al knikken.

Kortom, je bent sowieso gezien. Een ongelofelijk simpel zinnetje, waar onmogelijk tegenin te gaan is. Dus, wil u scoren bij vrienden en of familie? Gebruik dan volgende keer de volgende aanpak.

  1. De wijn. Nu, wijn is riskant, want er zijn altijd gozers die meer kennen van wijn en die steeds door vuur willen gaan om dit te onderstrepen. Wijn is dan ook perfect om de wateren wat af te tasten. Begin met “*snif snif, neem een sipje* Hmm, niet slecht.” Afhankelijk van de reactie (onderdanig of offensief) kun je dan gepast verder gaan.
  2. Afwachten op de hoofdschotel. Neem. Altijd. Het. Vlees. Tijdens het wachten, vermeld een keer (maar niet meer!) dat je hoopt dat het vlees goed gebakken is. Een keer, niet meer.
  3. Het vlees is er. Zeg “Smakelijk, iedereen.” (iedereen vergeet dit steeds, waardoor ze zich meteen schuldig voelen dat ze zich als varkens op hun bord wilden storten). Terwijl iedereen na mompelt: “Ja, smakelijk…” Neem je je eerste hap en pats (!) boem (!): “Hmm, zalig, erg lekker, niet?” Natuurlijk heeft de rest nog niets kunnen proeven. Kijk toe hoe ze toch meteen allemaal knikken. Of het vlees nu lekker of vies is, niets smaakt zo goed als sociale onderdanigheid.

Ja, ik kan mezelf inderdaad uren bezig houden met dit soort dingen.
[1]: Zeer ervaren dikke nekken kunnen het zelfs zonder hap.

Advertenties