Thuis ergens anders

door Vulpius

Inmiddels alweer een tijdje terug thuis in ons kikkerlandje. Na er lang tussenuit te zijn geweest, dus.

Alweer terug in de dagelijkse sleur. Grijze mensen, grijze treinen, grijze wolken, grijze vooruitzichten. Dat soort dingen. Plots is het weer herfst, ook.

En dan doen mensen van: “Dan merk je toch zeker hoe goed we het hier eigenlijk hebben?”

En dan moet ik — halfbeschaamd en vrij verward — ontkennen en zeggen: “Ik weet niet, het had eigenlijk wel iets, daar zo.”

Dan zeggen ze: zou je nog terug willen, dan?

“Ja, eigenlijk wel. Ik zou er niets op tegen hebben om een jaar daar te leven… misschien langer.”

– “Maar waarom? Vond je het daar zo fijn, dan?”

“Neen, maar het was gewoon… anders, weet je wel? Een soort van hernieuwde vrijheid, net op die plek waar je het niet verwacht. Eigenlijk een combinatie van vrijheid… anonimiteit… opportuniteit. Dat heb ik hier niet — of toch niet meer. Simpelweg opnieuw beginnen.”

– “Maar alles is zo anders, daar!”

“Alles went. En zo anders is het nu ook weer niet. Het is zoals thuis, maar dan ergens anders.”

 

Is het gek dat ik met knapzak op de schouder de vergetelheid wil intrekken?

Advertenties