Mond open en slikken maar

door Vulpius

Ik ben wat je noemt een meerwaardezoeker.

Dat is zo iemand die een keer per maand de boekenwinkel binnenstapt — excuseer, sorry, de betere boekenwinkel — en daar niet verder hoeft te gaan naar dat eerste tafeltje.

De bestsellers, weet je wel.

Murakami, Koch, Brusselmans, Lanoye en hoe heet die rare kerel van Life of Pi of zo nu ook weer? Juist, die ja. Heb ik gelezen hoor!

Ja, die lees ik dus, ik, als cultuurmens. Tijd heb ik er wel niet zo veel voor. Drukbezet enzo. Agenda elke dag tot de nok gevuld. Maar ’s avonds maak ik wel een beetje tijd. Dat moet, weet je wel, tijd maken. Tijd moet je temmen, zeg ik altijd. Nu, dat heb ik toch ergens gelezen.

Opiniestukken vind ik ook geweldig, zeker als ze op een bladzijde passen. Verslinden doe ik die handel. En dan morgen vertellen tegen de rest. Tjonge jonge belezen man.

Ik durf zelfs te zeggen dat ik af en toe Canvas aan zet, op tv (voor de Nederlandse lezers: dat is nu onze cultuurzender). Daar durven ze tenminste nog eens iets tonen. Nu, de rest van de wereld kent het allemaal al lang natuurlijk, maar bij ons lopen we toch zo steeds zo ver achter, niet?

En dan ’s ochtends de radio op — radio, want dat is toch wel even tot rust komen, denk ik dan. Het nieuws, de ochtend, opiniemakers, politici. Allemaal mensen die vroeg uit de veren zijn. En ik ook. Ik hoor er wel bij.

Als het mee zit ga ik af en toe naar een kunstgallerij. Achteraf een pilsje drinken in de stampvolle museumbistro, maar het smaakt hier toch wel beter, niet? Het is het gezelschap, denk ik. Je snuift gewoon de cultuur op.

Elke maand met mijn stapeltje boeken naar de kassa. Want dit moet ik lezen van Oprah. Dit moet ik lezen van de Njoew Jork Tiemz. Fifty Shades een vrouwenboek? Neen hoor, zo progressief ben ik wel.

Met de mond open en slikken maar. Zie maar dat je er niet in stikt.

Advertenties