Existentiële crisis? Is dat even toevallig

door Vulpius

Het leven zit vol toevalligheden. Net wanneer je wakker wordt en denk: ik voel precies een existentiële crisis opkomen, dan verschijnt er een opiniestuk in De Standaard dat perfect je gevoelens beschrijft. En beter uiteraard dan wanneer je het zelf had willen neerpennen. De highlights:

  • Een existentiële crisis. We hebben alles. We konden alles studeren wat we wilden en daarnaast nog zowat eender welke hobby uitoefenen. En nu is het zover. Ons beroepsleven is begonnen, we zijn alleen gaan wonen, het zelfstandige leven is van start gegaan. En dan denken we: is dit het nu? Zou er geen betere job zijn voor me? Misschien kan ik wel een betere partner vinden. En het huis van mijn beste vriend is toch een stuk mooier. We gaan op zoek naar een partner, die ons gelukkig moet doen voelen. Niet in staat om het geluk puur en alleen in onszelf te vinden. We zijn onrustig en op zoek.
  • Maar we blijven zoeken. Maar naar wat? Naar het ultieme geluk? Ik denk dat we dat geluk dringend moeten herdefiniëren. Het ego heeft een veel te centrale plek gekregen in onze maatschappij.
  • Om die redenen acht ik het meer dan nodig om aan de alarmbel te trekken. Wij twintigers moeten dringend onze levensstijl herzien. We moeten minder belang hechten aan ons ego. Meer geven, zonder daar steeds iets voor in ruil te verwachten. We moeten opnieuw leren om volop van het moment te kunnen genieten.
  • We mogen niet vergeten dat je ook enorm aan je innerlijke ontwikkeling kan werken.
  • We moeten stoppen met lui te zijn en het kortetermijngeluk te laten voorgaan op onze langetermijntevredenheid.
  • Ik ben ervan overtuigd dat het geluk, dat nu ver zoek is bij veel twintigers, dan weer komt opduiken. We moeten onszelf terugvinden. Pas als we zelf gelukkig zijn, kunnen we anderen gelukkig maken.
  • We moeten ons hoofd niet laten hangen en deze existentiële crisis zien als een kans om onze levensstijl drastisch te veranderen. Niet morgen, maar vandaag! Laten we bewijzen dat de generatie na 1985 meer is dan een sociale tijdbom, narcistisch en alleen maar geïnteresseerd in uiterlijk, kicks en netwerken.

Geschreven door een “pas afgestudeerd communicatiewetenschapper.” Verre van slecht, maar makkelijker gezegd dan gedaan, natuurlijk. Ik stel me ergens de vraag soms of de zaak — onze Westerse samenleving — nog wel te redden is op dit vlak. Ik ben ook in het oosten geweest, zo wel eens (kijk: toch ook een beetje opscheppen, toch?), en daar gaan de zaken inderdaad anders. Momenteel toch nog, want het kapitalisme is ook daar druk bezig de grootsteden te laten verrotten.

Anderzijds: zijn de zaken wel zo erg als ze hier worden voorgesteld? Niet kunnen luisteren naar elkaar en foto’s van je koffie op Instagram gooien is een ding, maar misschien is het gewoon een soort evolutie die we als hyper-technologisch-geactiveerde mensen aan het doorgaan zijn. Misschien is er wel nog plaats voor luisteren, voor toevalligheden en avontuur.

Ik weet het nog niet zo of iedereen met zijn of haar ego bezig is. Misschien is het uiteindelijke resultaat hetzelfde: om je ego te strelen heb je toeschouwers, kijklustigen, “fans” nodig. En zo komen we allemaal samen, ergens, ooit, op dit groot toneelstuk van het leven.

En dat is wel het gevaar. Narcisme en Facebook-verslavingen zijn een ding, maar alles valt altijd wel mee zolang je met mensen zit die de nodige dosis relativeringsvermogen en zelfspot bezitten. Ik zie voornamelijk bij de volgende generatie dat hun emotioneel en filosofisch denkkader serieus beperkt wordt gehouden door het sociale netwerkgebeuren. En dat is gevaarlijk. Ik kokhals van de gedachte dat onze kinderen later niet achter de toog kunnen kletsen zonder er eentje een paniekaanval krijgt omdat er net iets raars op diens wall is gezet.

Het is allemaal erg simpel. Geluk zit binnen ons. Dat weten ze in het oosten ook al lang. Na verloop van tijd wordt alles weer zo simpel dat je er opnieuw een existentiële crisis van krijgt… en dan is het wel makkelijk om de tijd rond te komen op Facebook. Misschien weten wij twintigers gewoon al allemaal hoe de vork aan de steel zit en proberen we onszelf gewoon een beetje voor de gek te houden met speeltjes alvorens we er mee kappen. Angstaanjagende gedachte.

Advertenties