Comfortzone

door Vulpius

Ik vind het heerlijk om mensen buiten hun comfortzone te zien.

Dat kan iets kleins zijn. Zoals iemand die plots onverwachts een speech moet geven, zonder voorbereiding, zonder slides, en die anders zo’n mooie praatjes geeft.
Of iemand die op een team-event plots mee mag (moet?) go-karten, en dit nog nooit gedaan heeft, of schaatsen, of voetballen, en het eigenlijk nooit zo heeft gehad voor sport.
Of patserige, dikke heren die voor de eerste (of toch zo goed als) keer met stokjes moeten eten en er maar niet in slagen.
Of een geleerde aan wie de bedrijfsleider vraagt: maar wat precies doe je nu eigenlijk? En de moeilijke woorden nu wat idioot overkomen.
Of de strakke carrièredame die de pasgeboren baby van haar zus even moet vasthouden. En ze staat te trillen op haar benen.
Of de stoere macho die plots het vlees moet snijden. Of de fles ontkurken. Zonder ongelukjes, alstublieft.

…begrijp me niet verkeerd, het is niet dat ik ervan hou om mensen te zien af gaan, maar wat ik wel graag zie is mensen die geconfronteerd worden met het feit dat hun eigen zo zorgvuldig opgezette wereldje zo kwetsbaar is, zo snel vervaagd en verbrokkeld. Hoe snel ze zich plots in hun ondergoed voelen staan.

Hoe sterker ze hun wereldje hebben opgebouwd, des te meer geniet ik ervan om te zien — en zelfs te zorgen dat — ze zichzelf even in vraag moeten stellen. Ook al was het maar voor een halve seconde, voor het getrainde zelfvertrouwen weer de automatische piloot aanzet.

Ikzelf ben ook schuldig, natuurlijk. Maar ik laat me niet zo snel meer vangen aan dit soort zaken. Wereldje stort in? Ach ja dan is het maar zo. Ik lach schaapachtig, probeer me niet eens een houding te geven, en sukkel wel verder. Wat maakt het uit, toch?

Advertenties