Over de schreef

door Vulpius

Laatstleden toch wel weer iets angstaanjagend meegemaakt. In het Engels zouden ze zeggen: een “wake-up call”.

Op mijn leeftijd wakker worden in de spoedafdeling: het hoort niet. Wist ik veel dat bepaalde pijnstillers zich slecht met alcohol laten combineren.

Je lever had de geest kunnen geven, of je hart, of je maag. Waar was je mee bezig in God’s naam?

Goede vraag. Geen idee. Er is niet echt een drijfveer. Het is misschien zoals ze zeggen in Fight Club:

Maybe self-improvement isn’t the answer. Maybe self-destruction is the answer.

(Ja, ik gebruik het citaat uit het boek. Niet de film. Ook niet slecht, daar niet van.)

Maar goed, paniekreactie, schuldgevoel, de hele mikmak. Je moet beter op jezelf passen; je hebt maar een lichaam! Grote beloften om gezond te leven, het kalmer aan te doen. Al die gekke middelen de WC in, gedaan met de drank. Doe eens volwassen, je bent serieus over de schreef gegaan.

Neen, vanaf nu lijden we een “wholesome” life. Misschien wat gaan sporten, minder werken, vriendelijker zijn, minder liegen en manipuleren. Eerlijk communiceren. Al de mooie dingen, kortom. Ik vraag me af hoe lang het zal duren.

Maar die irrationele drang naar zelfvernietiging, die moet echt stoppen. Misschien ben ik wel verslaafd, misschien heb ik een probleem. Is dat niet de eerste stap in al die zelfhulpprogramma’s: toegeven dat je een probleem hebt? Het zou toch jammer zijn om al dat potentieel te verpesten door een paar idiote uitlatingen, niet?

Advertenties