Wat ik me afvraag (Bukowski)

door Vulpius

Weet je wat ik me afvraag? Hoe Bukowski tussen het zuipen door nog de tijd vond om zo goed te schrijven.

Bende zagewijven trouwens*. Wat maakt het iemand ook een flikker uit dat je 100 keren Hank weet te zeggen in een domme post. Wat knap van je, zo diep. Hoepelflikker toch op. Hans**, Hank, whatever, dat hadden ze allemaal al veel beter door dan jij. Vecht je niet bijna-honderd jaren vrij om dan zo naïef dom te doen, a.u.b.***

Vier, vijf (?) jaar geleden stond ik op datzelfde kruispunt. Ik heb toen een beslissing genomen. Ik heb dit verteld tegen een vriend. In een “hard rock” (niet met hoofdletters) kroeg. Hij weet dit waarschijnlijk niet meer. Of nee, eigenlijk waarschijnlijk wel, maar beseft zich niet de gewichtigheid van de situatie. Of nee, ook waarschijnlijk wel, maar is net zoals wij allemaal meer met zichzelf bezig. Geen erg in dat geval. Weet je nog hoe we frietjes zaten te voederen aan die duiven?

Geldig excuus. Dus… waar was ik? In het Louvre? Nee… dat is een ander verhaal.

Nu goed, daar zei ik dus dat ik een beslissing heb moeten nemen. Ik was toen nog graatmager. Ik moest pillen — maag en zo — nemen tegen de stress. Daar ben ik eigenlijk niet trots op. Toen heb ik veel gelezen. Hesse, Murakami, Kundera en ook Bukowski. Zeker die laatste.

Ik weet niet wat het was, maar iets zei me: zo ben jij ook. Maar de koppigaard in mezelf wou zich ertegen verzetten.

Met succes trouwens. Zo’n succes. Zo’n stoefer, blazen, macho, alles wat je wilt, zolang de batterijtjes vol zitten. Ik dacht: mensen willen dit niet van jou. Jij bent meer, kom, ga er eens voor.

Een ijdele, manipulerende zak ben ik geworden. Die iedere ogenschijnlijke misstap van anderen blijft onthouden tot er weer wat mee te doen valt. Dat wel.

Maar met ook zo veel eigen misstappen.

Ik vraag het me nog elke dag af, of ik de juiste keuze heb gemaakt. Ik voel me als de ultieme “faker”. Wat als ik ontdekt word?

Zolang we maar beter zijn dan de rest.

En nu. Ik ben goed in zogezegd-nonchalant richting scheppen in mijn leven. 80% van mezelf is onbewust bezig met alle zaakjes op orde aan het stellen. 20% voelt er zich heel slecht bij, maar zo gaat dat dan.

Zucht. Dit wordt erger om erger.

[de volgende keer dat ik naar je saai verhaal luister over zogezegd doorhebben en niet doorgronden geef ik je een standaard formulier A10: wat te doen als je denkt mij door te hebben en de andere niet en kijk we blijken allemaal zo simpel te zijn in de hoop onze zielige positie in de maatschappij en — belangrijker nog — onze eigen gevoelsbeleveing-waarin-we-geen-keuzes-durven-maken te versterken. dat helpt niet maar het is wel grappig en zo reizen we toch allemaal een beetje rond, toch?]

Toch?

*: Alsof ik niet van Medium gehoord zou hebben, of zo?
**: Geen spelfout. Ik hoop dat 99-punt-ninefinitum percent lezers die doorhad.
***: Ze hebben me ooit — meermaals — uitgenodigd om lezingen te geven. Jammer dat ik dat nooit heb gedaan!

Advertenties