Motivatie

door Vulpius

Vraag aan mensen — vrienden, collega’s — met welk woord, adjectief ze mij zouden beschrijven, en je krijgt te horen: gedreven, gemotiveerd, driven, gepassioneerd, zelfs.

Dat vind ik raar.

Ik vraag dan hoe ze daarbij komen. Wel, omdat je zo geïnteresseerd bent in zo veel onderwerpen, omdat je je kan smijten, omdat je zo opgaat in je werk.

Wat heeft dat ook maar een sikkepit met motivatie te maken.

Okee, motivatie, tot daar nog aan toe, maar ik zou het eerder discipline noemen. Ik kan me neerleggen bij het feit dat iets mijn job is, en dat ik het dan moet doen, no matter what, het moet af zijn, het moet goed zijn. Gaat dit niet, of voel je je te ongelukkig, dan stop je beter. Zoek iets anders, stop met mokken. Discipline heb ik, akkoord. Daar probeer ik ook al heel mijn leven actief aan te werken.

Maar dat is niet hetzelfde dan motivatie. Ik kan discipline tonen, zelfs als het werk me eigenlijk niet echt boeit. Niet dat ik het werk haat, verre van — dan zou helemaal niets gaan, maar ik lig er heus niet zo wakker van als mensen mij soms aangeven. Mijn interesse is ook erg wispelturig en in korte uitbarstingen. Ik kan wel overtuigd vertellen over een artikel dat ik heb gelezen, maar God forbid dat de tegenpartij te veel interesse zou tonen, dan denk ik zelf plots van: oei, laat ook maar. Zo belangrijk is het niet. Zo veel geef ik er eigenlijk niet om. Het maakt ook niet uit, het heeft geen zin. We gaan allemaal dood.

En passie, laat me niet lachen. Ik heb — misschien — wel passie voor een aantal zaken, maar dit is er niet een van.

Ik ben wel trots dat ik, zonder moeite eigenlijk, de schijn kan ophouden. Dat iedereen denkt van, wauw, die gaat ervoor. Dat mensen denken dat je succesvol en confident bent. Dat doet wel deugd.

Maar ook niet, want zo ben ik helemaal niet. Zeker niet wanneer je begint te vergelijken met de adjectieven die anderen dan aangesmeerd krijgen.

Professioneel. Ik wou dat ik dat ook was, maar helaas.
Knap, dreamy, tjonge jonge kon het maar.
En dan, gevoelig, sensitive. Misschien het woord dat nog het meest op mij van toepassing is, denk ik zelf.

Maar dat vinden ze niet. Ik ben niet gevoelig. Ik ben niet hard, maar ik kan alles van mij af schuiven. Ik heb sterke meningen, maar als iemand niet akkoord gaat neem ik het niet persoonlijk. Dat is niet gevoelig. Gevoelig is me alles aantrekken wat iedereen over me zegt of zou kunnen denken. Gevoelig is over een en-passant opmerking nog dagenlang nadenken. Gevoelig is in jezelf zitten snijden omdat je volgens jezelf verkeerde dingen hebt zitten zeggen.

Gek… Gek is er dan een week later grapjes over maken. Relativeren, en nog zelf zeggen: “Zou het nu waar zijn of niet?”

Iedereen denkt van niet natuurlijk, niemand kan over zo iets zo vrolijk doen en het nog menen ook. Niemand praat zo vrij over zichzelf ophangen, over miserie, afzien, familieproblemen, relatieproblemen, angsten. Het is iets wat je in een serie of film hebt gezien en nu een beetje overdreven, lachend nadoet, natuurlijk.

En misschien denken ze van wel. Maar weet je, in dat geval is het makkelijker eventuele problemen te vermijden en te gaan voor een antwoord zoals… “gemotiveerd”? Het vermijd dat we nog de term werkverslaafd, workaholic moeten gebruiken. Misschien gaat hij zich dan weer zorgen maken. Dit is zoals lopen tussen een mijnenveld, dit.

Misschien denken ze wel echt zo. Respect dan, maar dan mogen ze het eigenlijk ook wel eens zeggen. Dan zou ik wat kunnen praten. Maar misschien willen ze niet luisteren. Of misschien weten ze het echt niet. Misschien lijk ik echt wel gemotiveerd.

Het is een wijze levensles. Net zoals eerste indrukken erg belangrijk zijn in het leven zijn ook tweede en derde indrukken dat. Je hoeft eigenlijk niet eens veel moeite te doen. Een masker op, de schone schijn, en iedereen slikt zonder problemen wat je hun voor de neus zet. Dit is niet omdat ze niet anders willen — ze zijn er perfect toe in staat, maar gewoon omdat iedereen eigenlijk ook meer met zichzelf bezig is. Dat is geen erg. We hebben allemaal angsten en problemen. Niemand wordt echt begrepen. Ik denk dat je een aardig, goedlachs persoon bent die ’s nachts zou opstaan om iemand uit de nood te helpen. Misschien is er veel meer — of totaal iets anders — aan de hand. Ik weet eigenlijk ook van niets.

Neen, het enige wat we kunnen concluderen is de schijn van motivatie. Jammer. Want ik ben leeg. Ik ben niet gemotiveerd, ik doe gewoon maar wat. Ik ben depressief, droevig, angstig, en vooral: leeg. Het kan me allemaal niet meer schelen, eigenlijk. Ik heb het gehad. “Oh, maar jou ken ik ook totaal niet.” Goed zo, houden zo. De koffer staat klaar. Ik kan morgen verdwijnen uit jullie (!) leven, en het zou me niet eens storen ook.

De optie open houden om te kunnen weg vluchten, dat is mijn motivatie.

*
*     *

Ik had voor vannacht nog een ander verhaal klaarstaan. Sterk in de trant van “mensen zeggen dat er iets scheelt met mij” (ik sta al in de eerste plaats in Google voor “mensen zeggen dat er iets scheelt met mij” — knap!). Zo weer iemand die denk dat hij de enige op de wereld is, speciaal en bijzonder in zijn afzien. Tot daar nog aan toe, maar dan nog de arrogantie hebben om te zeggen dat niemand je toch kan begrijpen en tegelijk niet eens open staan voor hulp, een luisterend oor, een diepgaande — zelfverkennende! — discussie, maar anderzijds ook niet de moed hebben om te kunnen zeggen: dan los ik het zelf maar op… wel nu, daar walg ik van. Daar. Walg. Ik. Van. Die ongebreidelde arrogantie om iemand de oren vol te janken over je eigen zielige leven om er in een adem bij te zeggen: en waag het niet te denken dat je het ook maar even lastig zou kunnen hebben als ik, dat je me zou kunnen helpen of het zelf maar zou kunnen begrijpen. Stik dan.

Maar dat is voor een andere keer.

Advertenties