Twee hersenhelften

door Vulpius

Het is zo ver. Het is beslist. Een mens heeft twee hersenhelften. De ene kan de andere niet blijven overmeesteren. Zo werkt dat nu eenmaal. Beide willen zichzelf uiten.

En dus — na lang nadenken, na vele nachtmerries, na vele ogenblikken van zelf-besef — is het besluit eenmaal gevallen.

We gaan ervoor, we doen het, we moeten weer. Weer op de planken, zo heet dat dan.

En ik weet ook wel dat het niet helemaal meer hetzelfde zal zijn dan vroeger. Dat die sfeer, die nostalgie, whatever… nooit meer zal terugkomen.

Maar dan maakt niet uit, voor een deel er van wil ik ook al tekenen.

En ergens heb ik er wel goede hoop op, het is gewoon een kwestie van die eerste stap te zetten.

Even uit je schulp te kruipen, met reizen is het net hetzelfde, eigenlijk. Ik kijk er zelfs al een beetje naar uit.

Waar en hoe weet ik nog bij lange niet, dat zien we later wel, maar het is beslist, in ieder geval.

En wil dat dan zeggen dat je de andere helft moet laten vallen, moet opgeven, plots? Neen, helemaal niet, natuurlijk niet. De twee moeten gewoon in balans zijn. Wat een heerlijk, enig besef. Deze idiote schrijfsels waren er al zo lang een aanleiding naartoe.

En morgen zal het wel weer lastig zijn om er ook daadwerkelijk gevolg aan te geven, dat ook weer wel. Iedereen heeft een helft die domineert, maar dan moet die helft maar gewoon even zwijgen. Het kan misschien enkele dagen duren, mij ook goed, maar het besluit, dat is genomen!

Advertenties