Iedereen is hetzelfde maar anders

door Vulpius

Daar zijn we weer, weer eens op de luchthaven.

“We gaan ze weer eens verdienen,” zo heet dat dan. Maar zo bijzonder is het allemaal niet.

Onlangs zat ik op restaurant naast een koppel, hevig in een idioot gesprek verwikkeld. Zo veel verschillend van mijn gedrag is dat toch niet, denk ik dan. Het zal bij hun ook wel mislopen. Wonder boven wonder lukt het hun wel — of toch voor even, althans. Het is niet dat ik hun nog terugzag, maar ook bij anderen merk ik dezelfde patronen op.

Ze acteren, denk ik — alle clichés op een hoop gegooid. Van “je moet me ook wat tijd geven” tot “dit is voor mij ook heel verschillend”. Iedereen doet en zegt hetzelfde. In klerenwinkels zie ik mannen verveeld achter hun vrouw lopen.

Geen idee waarom het dan bij mij zo moeilijk gaat. Er zijn twee mogelijkheden, denk ik dan. Ofwel lijkt het alsof de anderen aan het acteren zijn maar menen ze het in de grond van hun hart wel allemaal, en is het bij mij gewoon maar dat — een act. Ofwel zit er bij mij iets diepers, iets gevaarlijkers, iets moeilijkers. En dat schrikt af.

Nu, dan is het ook maar zo, niet dat het me zo veel stoort. Zeker nu niet, want alles lijkt goed te gaan.

Maar die angst om je te verliezen, die blijft. Ik weet dat ik mensen weet te veroveren dankzij de initiële karaktertrekken die ik uitstraal. Een soort arrogant charisma, zo vertellen anderen me. Maar als ik eenmaal geef om iemand, verander ik in een bekommerde, veel te aardige, puber-romantische stakker. Dat is vaak al een grote hinderpaal voor velen. Je bent zo gevoelig, zeggen ze dan.

En dan na een tijdje, dan verander ik naar mijn echte diepe zelf. Diep koestering, maar met de apathie van een vis voor wie elke vijver dezelfde is. Want zo belangrijk is het meeste in ons leven ook weer niet.

Zucht, dat samen met nog al die andere dingen. Ik hou niet van onzekerheid en te moeten raden. Ik zit op ieder moment tientallen scenario’s tegelijk in overweging te nemen. Ik besef dat dit heel wat geduld vergt. Gemeend maar passioneel, oppervlakkig maar diep, romantisch maar met bravoure. Arrogant maar bezorgd. IJdel maar bescheiden. Wat gek.

Het ergste van alles is dat ik door al dit denken soms zelfs vergeet om echt te luisteren.

Hopelijk heb jij dat geduld.

Maar momenteel gaat alles goed. Ik dank de goden elke dag. We zullen zien. Tijd om op te stappen. De gate gaat sluiten.

Advertenties