Voornemens 2014 (4): Minder zorgen

door Vulpius

Toch nog een laatste voornemen voor 2014. Eigenlijk vat het de voorgaande drie wat samen… Mininimalisme, minder werken, gezonder leven (minder troep dus)…

Het sleutelwoord van mijn 2014 wordt: minder.

Neen, niet vanuit negativisme bekeken, maar net andersom. Less is more. Ik blijf mijn schoonmaakacties doorvoeren, reeds in 2013… Eergisteren weer eens een stapel papieren en oude administratie naar de prullenmand verwezen. Oude gedichten, oude brieven, kerstkaartjes van zes jaar geleden, zelfs… Allemaal weg.

Ik benadruk dat hier helemaal geen zielige of egovictimiserende gevoelens bij te pas komen. Het gevoel is dat van bevrijding. En wanneer u mij nu zou vragen of ik bezig met met dingen los te laten op weg naar een of andere climactische (dat is geen woord, maar goed) uitkomst, dan zou ik u antwoorden: ja… En nee.

Een uitkomst, dat wel. Een doel achter de planning, dat ook. Maar niet in de vorm van een climax, maar eerder kalme, vastberaden voorbereiding. Volwassen planning, zo u wil, maar ik gebruik niet graag het woord volwassen. Zodat de uiteindelijke gebeurtenis geen climax maar eerde de finale, kalme stap kan worden.

En als u dan zou vragen wat er gebeurd als die finale stap uitblijft of door een of andere externe of interne factor wegvalt, dan zou ik u antwoorden: niets. Verdriet? Ja. Teleurstelling? Ja. Maar spijt? Nee. De uiteindelijke stap is een goede reden tot het maken en uitvoeren van de voornemens. Een prima, motiverend einddoel, maar alle stappen op weg hiernaartoe hebben ook allemaal hun intrinsieke waarde. En dat maakt van het hele proces een betekenisvol geheel, eerder dan een gekke ingeving.

Ja, ik spreek in raadsels, maar dat doe ik hier al jaren. En ja, alles kan veranderen, ook meningen en gedachten en emoties en personen en alles. En nee, ik heb geen glazen bol, maar mensen doen nu eenmaal wat mensen doen.

We laten ons allemaal meevoeren op de rivier. Sommigen peddelen wat harder of meer dan anderen. Sommigen gaan de richting uit die ze willen, sommigen botsen tegen een steen. Ik denk niet dat er iets mis is met een beetje richting bepalen, maar ik blijf me bewust van alle rotsen onderweg. Actief Zen, om het maar zo te noemen.

En dan het laatste voornemen zelf… Minder zorgen. Dat is moeilijk. Ik analyseer alles. Ik breek dingen omdat ik barsten zie die er niet zijn maar dan door ze te zien toch groter worden. Ach, denk ik dan in 2014, laten we dat maar stoppen. Peddelen is goed en wel, maar angstig beginnen kijken naar al de rotsen die we waarschijnlijk toch niet zullen raken heeft ook geen zin. Er zijn toch altijd obstakels die zich verstoppen.

Does this make sense? Misschien niet, misschien wel. Haal eruit wat je wil. Er blijft veel werk aan de winkel, maar ik denk dat het wel goed komt. Een zekere tristesse zal altijd wel mijn deel blijven, daar niet van, maar het zou fout zijn om te denken dat dit mensen zoals ik — en u — geluk in de weg zou hoeven staan. Laten we dat niet vergeten.

Advertenties