Op de luchthaven

door Vulpius

Als er een ding is waar ik gewoon dol op ben, dan zijn het wel luchthavens. Het maakt niet uit of het Schiphol, Changi, Heathrow, Frankfurt of Beijing is, een groot deel van het “reisplezier” is het feit dat ik altijd enkele uurtjes op de luchthaven kan ronddwalen. Achter de gate, dan wel, want die check-in area is enkel maar een verzamelplaats voor wenende familieleden die zoon- of dochterlief vaarwel zeggen — niets mis mee, daar niet van — of een groepje stakkers die met 100kg aan bagage wat vervreemd in het rond zitten te staren.

Maar dan, eenmaal die vervelende security check voorbij, een microsociety die zich openbaart. Allemaal reizigers. Allemaal mensen ergens naartoe. En ik ben gewoon dol om die te observeren.

Daar, een middle-aged couple dat op reis vertrekt. De man is op zijn gsm aan het toetsen, terwijl de vrouw wat verveeld in het rond zit te staren, ongetwijfeld aan het mijmeren over de vraag waarom er eigenlijk ieder jaar op vakantie moet worden gegaan. Omdat het zo hoort? Tjah, wat hebben we anders nog in onze relatie. Sowieso dat er wel geruzied zal worden.

En daarnaast, de “business guy”, zo van “it’s business time“. Zalig vind ik dat gewoon. Nog rap enkele mailtjes wegschieten vanop de iPad terwijl er met het Bluetooth oortje gebeld wordt met de baas.

En verder passeert er een groepje jongeren… Oh wat zijn ze blij. De examens zijn voorbij en ze gaan samen op reis. De T-shirts hangen los, de zonnebrillen staan al op, er worden bij de vleet selfies het Internet opgestuurd en ze zijn klaar om de wereld te veroveren. Of Turkije, dan, want voor verder te gaan is er nog geen geld.

Daar, een eenzame oudere dame. Maar wel rijkelijk uitgedost. Misschien moest de man werken. Mont Blanc, Louis Vuitton, Rolex, Tissot, Tiffany’s. Ik vraag me af hoeveel er overblijft eenmaal je de merknamen weg krabt. Ze probeert voor te steken via de Elite check-in, maar neen hoor. Hier is iedereen gelijk voor de wet. Als je wilt voorsteken moet je maar niet economy vliegen.

Naast me komt een kerel zitten met een gebroken gsm. Hij stinkt naar sigaretten en ziet eruit alsof hij zo ergens uit een gracht komt gekropen. Waar zou die naartoe gaan?

Wat verderop, een Chinese familie. Opa, oma, twee jonge ouders, een dochtertje. 吃饭吃饭,我们来晚了! zo roepen ze.

Uren kan ik me zo amuseren. En soms moet dat ook, wanneer je voor 5 uur ergens gestrand zit, bijvoorbeeld.

Zou ik ook zo geobserveerd worden, vraag ik me af. Wat zouden ze zien? Een beetje een serieus, boos kijkende jongen. Moeilijk om een leeftijd op te kleven. Wat een raar hemd. Wat zit hij toch te schrijven?

Maar vooral: een jongen die blij is om jou binnen 9 uren weer terug te zien.

Advertenties