Onomvatbaar

door Vulpius

Als je het probleem met de beste wil van de wereld niet in woorden kunt vatten. Je krijgt het niet zomaar even uitgedrukt, het zit zo complex in elkaar, dat elke poging om vorm te geven het merendeel zou vergeten omvatten.

Als je het zelf niet eens voor jezelf krijgt uitgelegd.

Is er dan eigenlijk wel een probleem?
Of wil je dan misschien gewoon dat er een probleem is?
Of misschien is het wel gewoon erg complex.
Of juist heel erg simpel, maar willen we er meer gewicht aan geven.
Uit vrees.
Dat we zouden worden uitgelachen, misschien?
Of bespot?
Of het probleem zou worden omgedraaid, terug in ons gezicht geworpen?
Angst dat bange tederheid misvat zou worden als iets kwaadwillig, of als kritiek?
Wat kun je dan doen… Stil zijn en moedig verder gaan? Maar wat hebben we aan dat compenserende eergevoel dan eigenlijk, buiten een voedingsbodem voor toekomstige rancune. Heeft niet iedereen het recht om gewoon erkend te worden als daar om gevraagd wordt?

Ach, ik zou het ook niet weten.

Advertenties