Pepe

door Vulpius

Daar kan ik nu eens van genieten, zie.

Ergens in de stad.

Ergens in een cultureel centrum.

Daar geniet ik van, van culturele centra.

Je zou denken, dat is een ontmoetingsplaats voor belezen mensen.

Niets is minder waar. Dat is een ontmoetingsplaats voor stakkers. Zo van die mensen die bij God niet weten hoe een Chinese dumpling of Nigeriaanse pannenkoek tegen elkaar te rollen.

Maar die daar wel hartstikke geïnteresseerd in zijn en er alles van willen weten.

De reden waarom kan van alles zijn. De man is ervandoor met de twee kinderen. We zijn al vijf jaar werkloos. Brussel bleek toch niet zo welkom als gedacht. Het maakt mij ook allemaal niet uit. Als we maar cultureel kunnen doen.

Een opvangtehuis voor triestelingen en troostelozen. Zoals alles hier tegenwoordig, mij dunkt.

En fin, lekker aan het koken, en aan het drinken dan maar.

Is het dan niet eens zo jammer om te beseffen dat je een van hun bent. Dat dat mooie koppel daar een klein fortuin weg wist te spelen aan een of andere rotte Poolse makelaar (die ze wel zelf wisten uit te kiezen, maar goed). Of dat dat arme “meiske” daar bij hoog en bij laag probeert te beweren dat ze haar huidige vriendje nooit wou betrekken bij die nare toestand van het verleden, omdat het dan helemaal fout zou gelopen zijn. Jaja, bewuste keuzes en zo.

Is het dan niet zo jammer om te beseffen dat je een van hun bent. Met niemand om mee te praten.

Zelfs jezelf niet meer.

Toch nu niet nu je bijna dertig bent.

Naar’t schijnt is dat echte volwassenheid.

 

 

Advertenties