Midden ergens

door Vulpius

(Even weggehaald en teruggezet.)

Geschreven op een gsm van een vriend. Die niet van mij is. De gsm bedoel ik. De vriend ondertussen wel. Maar bon, kwestie van het moeilijk te maken. We zitten weer ergens in the middle of nowhere. Midden-oosten? Midden-ergens.

Voor al zij die hier ooit zouden gekomen zijn om moed te putten uit deze schrijfsels. Dan is mijn advies nu (wat tegen mezelf): let er toch mee op — niet als wordt beter door wat te schrijven of te lezen. Ik wist dat ook al langer, maar het is moeilijk om er iets aan te doen. Geluk volgt wanneer je er eindelijk in je leven erin slaagt om niet alleen anderen te overtuigen, maar ook jezelf. Proficiat. Well done.

De misstap ligt hem in het te laat komen van het besef dat alles dan zo rap kan gaan. Maar misschien is dat voor jou, net zoals voor haar, geen probleem. Op dat stadium van je leven en zo.

En dan mis je haar plots… in het midden of where the fuck I am. Ik weet waar ik ben, hoor, ik wil het hier alleen niet zeggen. Je mist ze. Verdomme toch.

En je houdt nog zo van reizen. Maar dat gaat nu moeilijk. Die wisselwerking tussen missen en gaan. Verdomme. Dat is een uitdaging van het leven. Hoeveel uitdagingen komen er zo nog?

Ach, welk punt ik ook weer wou maken? Dat het af en toe leuk is een nieuw land binnen te stappen en een masker aan te trekken? Dat wel. Maar beseffen dat je zowel zo vrij als een vogel wilt zijn maar geketend aan die ene andere. Verdomme dat is klef. Maar hard ook.

Nu kinderen eh, binnenkort, de onbeschreven strijd van velen. En het succes.

Advertenties