Nieuw jaar

door Vulpius

En zo duiken we weer een nieuw jaar in. Een moment om even te mijmeren over wat voorbij is en wat nog komen zal. Met wensen en dromen vooral, en een vleugje neerslachtigheid. Met een nieuw jaar beseffen we immers ook onze eigen ouderdom.

Het is angstaanjagend hoe snel de jaren voorbij vliegen, soms. Ik herinner me nog dat mensen online de aankomst van 2017 aan het bespreken waren. “Slechter dan 2016 kan het toch niet worden,” zo werd gezegd. Met al die aanslagen en zo. Jammer genoeg had 2017 op dat vlak niet veel beters in petto.

De start van 2016 herinner ik me trouwens ook nog. Net zoals de jaren ervoor. Ik kan me nog perfect enkele beelden uit 2013 voor de geest halen. Mooie momenten, en ook minder prettige. Het valt vaak samen met grote veranderingen in het leven. Van werk veranderen. Je partner ontmoeten. Trouwen. Iemand verliezen.

Niet dat ik het wil vergelijken met een soort autistisch savantisme. Het is geen perfect visueel geheugen. Herinneringen werken niet als een lange perfect reproduceerbare film, maar eerder als een aaneensluiting van fragmenten. Wat wel gek is hoe vaak die beelden het heden komen binnenstromen. Te pas en te onpas, gevraagd en ongevraagd. Tot op het punt dat anderen mij er toch van beschuldigden een geheim dagboek bij te houden met eerdere ontmoetingen netjes in gedetailleerd, om die vervolgens bij een nieuwe samenkomst terug op te rakelen. Maar ik ben veel te lui om zo lang zo nauwgezet iets bij te houden.

Het is zoals een route te bewandelen voor de duizendste keer. Een pad dat je kent als je broekzak. Op een dag sta je op en merk je dat het hele landschap in mist gehuld is. Maar geen erg, het is nog steeds perfect doenbaar om je weg te vinden naar het verleden, waarbij je kunt vertrouwen op je stappen en er af en toe een punt van herkenning opduikt: een herinnering die je weer naar het volgende punt kan brengen. En zo voelt ieders innerlijke geest vertrouwd aan. Althans dat denken we toch, want wie weet wat gaat er schuil in de wazige mist in de bermen naast het pad dat we zo graag bewandelen? Wie durft daar naar kijken?

De afstand inschatten wordt in die mist ook een stuk lastiger. Iets dat haast gisteren leek bleek uiteindelijk drie jaar geleden te zijn geweest. Confronterend is dat. Een ouder familielid legde het toen ik zo’n tien jaar oud was helder uit. “Waarom een jaar zo lang lijkt te duren? Voor jou wel. Een jaar is een tiende van je level. Teken dat is op een blad ruitjespapier. Dat is heel wat. Voor mij is een jaar een zeventigste van mijn level. Dat is een fragment, een nietigheid. Iets dat zo voorbij is. Iets dat insignificant is. Je kan het evengoed niet tekenen en mijn balkje zou haast even lang of kort lijken.”

Wat het kantelpunt is weet ik niet, maar ik voel ook dat de jaren veel te snel voorbij gaan. Ergens snak ik wel naar een jaar dat nog eens eindeloos lijkt te zijn. Een zomer die maanden lijkt te duren, vol warme, hete, zwoele dagen. En een winter waar het elke dag sneeuwt en kerstmis vol warme, heerlijke, trage momenten zat. Met chocomelk, de geur van kruidnagel en sinaasappel. Een eerste ontmoeting nog vol verwachting en liefde. Een beetje kinds, ik weet het, maar ik wens anderen toch vooral een traag en rustig 2018. Zonder te veel notificaties, sociale media, breaking news, en dingen die “gisteren al gedaan moesten zijn”.

Advertenties