Een open brief

door Macuyiko

(Jakkes what is die schrijvers-interface van WordPress weer des te mer ongemakkelijker geworden). Een vijftal lijnen tekst met een tiental woorden elk omgeven door ongeveer 3 meter witruimte op het scherm (jaja, overdreven, maar er niet ver vandaan). En nu niet vergeten dat eerste haakje te sluiten, daar gaat ie:).

Goed, los daarvan, ik vroeg me zonet af hoeveel invloed een relatief arme sterveling kan uitoefenen met een open brief.

Stel, iemand die zijn job binnenkort gaat verliezen omwille van weinig bijzondere omstandigheden.

Stel, iemand die desondanks volgens alle waardes van de job hoog scoort.

Stel, iemand die aan het einde van haar of zijn Latijn is. Kapot.

Stel, iemand die het dan toch moet afleggen tegen “nieuwe wendingen.”

Stel, iemand van wie nu gevraagd wordt dingen te doen wiens gelijkaardige collega’s 5 jaar geleden hebben gedaan, zonder rekening te houden dat je zelf ondertussen al voor dezelfde tijd goed werk hebt geleverd.

Stel, iemand die mensen op het einde van de rit wel dingen aan het bijleren is. Die dat goed doet, volgens eender welke maatstaf, maar wat dan “uiteindelijk niet een prioriteit is voor ons.”

Gepakt tussen een doorgeslagen diensthoofd en organisatie die niet meer weet waar ze voor staat.

Tegelijk ook wel beseffend dat er weinig alternatieven zijn.

Dan denk ik ergens, een volledig verhaal naar media en publiek toe, dat moet ik doen. Maar waarom? Voor mijn gelijk te halen? Om onrecht aan te tonen? Uit medelijden voor anderen in dezelfde situatie? Of gewoon uit medelijden voor mezelf?

En wat dan nog? Dat laatste. Zou niet iedereen mogen opstaan en de speer van onrecht, hoe bot dan ook, mogen proberen persen doorheen het lichaam van onderdrukking?

Naar de verdoemenis al die feministen, die vegetariërs, die social justice warriors, die #metoo beweging, die Saudi-Arabia haters, die transbeweging, de weet ik wat. Dat klinkt hard, en dat is het ook, maar langs de andere kant: een gewone mens wil soms ook onrecht aanklagen.

Het is dan wel jammer dat een “open brief” het eerste is waar die gewone mens aan denkt.

(En nu, waar zij die categorieën gebleven… Een “Gutenberg interface” heet dat dan, voor lekker volop schrijven. Misschien voor slordige schrijvers.)

Advertenties