Persona

door Vulpius

Om aan onderstaande wat toe te voegen.

Persona 4 Golden is uit voor pc. Veel van gehoord, nooit de kans gehad. Gekke Japanners en het zal wel weer en zo.

Final Fantasy? Magische rotzooi. Dragon Quest? Prul voor kinderen. Maar een jaar geleden toch zeer onder de indruk van Yakuza 0. En nu dus van Persona 4. Tjonge als ik de tijd zou hebben zou ik minstens 2 pagina’s volschrijven. Mijn arme nostalgische PS2-graphics-gewende hart…

Surrounding yourself with high walls makes things simple, but simplicity isn’t always a virtue.

Being with people like that helps me from losing sight of who I am. You know, so I a can face myself.

I ben zot van “coming of age” verhalen. Of het nu Boyhood is, My Neighbor Totoro of Persona 4, het is keer op keer opnieuw als een speer recht naar mijn ziel.

En nochtans, ondertussen zou ik kunnen zeggen dat ik omringt ben met alles waar ik ooit om wenste en hoopte. En nog nooit zo depressief geweest. Heeft er iemand ooit gesmeekt om terug te keren naar een periode van eenzaamheid, om daar dan de tijd te vullen met surrogaat verhaaltjes, films, games om toch maar het gevoel te hebben met iemand te zijn? Meta tot de tweede graad, en compleet gestoord. Dit je jarenlang strikt te wezen en toe zoeken naar datgene dat je het juiste gevoel kan geven om het dan toch uiteindelijk niet helemaal oké te vinden? Ik wil terug. Ik wil herstarten. Niet 1 keer, niet 4 keer… honderden keren. Opnieuw en opnieuw. Tientallen culturen, honderden drankjes, duizenden fouten, vlees, fruit, groenten, gebouwen, vrouwen.

Ik was ooit atheist, maar begin stilaan te geloven in een god. Niet omwille van al dat “mooie” dat is geschapen. Dat is evolutie gewoon, of natuur, of toeval. Maar wel om ons maar één kans te geven er een slechts een fractie van bewust te ervaren. Dat vereist een soort almachtige wreedheid.